Vakantie 2017 deel 3

Theodorus auf reisen

Zomervakantie deel: 3

Het was vannacht zo ontzettend warm dat ik de twee achterdeuren maar open gelaten heb en heb die tegen 04.00 uur waar dicht gedaan toen het briesje uit zee toch koude rillingen bracht. Vandaag ga ik weer richting Boekarest.

Als ik Theodorus tegen 07.30 uur weer de sporen geef hoor ik weer de slippende V-snaar maar nu erger dan voorheen. Na 'n kwartier rijden besluit ik te stoppen. Zefs in de vijfde versnelling slipt de snaar. Ik ben er klaar mee en ga 'n garage zoeken.

Die heb ik even later gevonden in Constanta. Mercedes Benz dealer Autoklass wil me wel helpen. Een nieuwe V-snaar bestellen zal zo'n vijf dagen duren. Daar heb ik geen zin in. Als we dan de dynamo iets verder weg drukken, vraag ik aan de jongeman achter de balie.

Hij wil eerst zien wat voor 'n Mercedes 'n 508 dan wel niet is. Hij moet lachen als hij buiten komt. Alle monteurs lopen ook de garage uit om te kijken. Allemaal verbaasd. Maar ze willen 't proberen. Eerst moet ik allerlei papieren ondertekenen en dan moet er meteen 'n vrachtwagen plaats maken voor mijn bus.

Een monteur gaat onmiddellijk aan de slag en binnen 't uur is de klus geklaard en mag ik weer gaan, na € 55,- afgerekend te hebben. Ik ga snel weer verder.

 

 

Als Boekarest in de buurt komt gaat de lucht betrekken. Als ik het centrum binnen kom gaat het gieten. Ik kruip door de grote file in het centrum richting mijn slaaplaats voor vannacht. Casa Alba. Ik zoek 'n plaats uit zodat ik morgen vroeg makkelijk weg kan. Als ik alles weer heb staan, spring ik onder de douche.

Als ik met de update van m'n website bezig ben komt er iemand zomaar onder m'n luifel door lopen. Niet zo maar iemand, Huub Wanders en Henny Schrooyen zijn ook met de 508 afgereisd naar Roemenie. Wat leuk om bekenden te zien in 'n land waar andere bekenden niet heen durven. Ze komen straks effe koffie drinken.

Dinsdag 25-07-2017

Woensdag 26-07-2017

 

Vandaag word ik al wakker gemaakt door de deelnemers aan de "wereld"reis. Die zijn hun tentjes en andere spullen weer in de truck aan het pakken. Ik blijf ook niet meer lang liggen want ik ga ook weer verder. De reis gaat richting Transfagarasan. In de bus van Huub & Henny is alles nog rustig. Ontzettend leuk dat er toch nog leden van de Dubbelluchtclub zijn die het aandurven om het land van "rovers & dievenbendes" (maar niet heus) te ontdekken. Het is echt meer dan de moeite waard!

Soms moet ik 'n spoor oversteken. Da's vaak even rustig aan want soms is er nogal 'n hoogte verschil en soms, heel soms werken de slagbomen ook niet.

Ik ga de Transfagarasan rijden voor de vierde of vijfde keer en nu blijf ik boven ergens overnachten.

Ik sla rechts af de Vidraru dam op. In 2014 heb ik de Transfagarasan vanaf de andere kant gereden en kwam ik links de weg weer op. Ik heb dat jaar deze weg deels off road gereden met Theodorus.

Een club van kleine Fiatjes 600 uit Tsjechie waren ook in Roemenië.

Deze oude Saviem was hun "support truck".

Na 'n korte koffie stop ga ik weer verder. Ik ga 'n plekkie zoeken waar ik de nacht door kan brengen.

Ik zie 'n mooie plek maar het is niet zo eenvoudig om daar te komen. Gewoon rechts af slaan gaat niet want er ligt 'n grote rots. Ik moet dus achter uit steken en dan het paadje naar boven rijden. Ik zoek 'n vlak stuk beschut achter 'n heuveltje maar met voldoende uitzicht naar alle kanten.Als ik alles voor elkaar heb ga ik heel even de buurt verkennen en ontdek dat ik vlak bij 'n schaapskooi sta.Die schaapjes zijn nu natuurlijk ergens op de berg aan het grazen.

In dit bouwsel wonen de herders blijkt later.

Helaas hangt 't dal vol met mist en die gaat vanavond ook niet meer weg anders had ik vanaf m'n bedje kunnen genieten van 'n waanzinnig uitzicht. Hier beneden 'n kiekje uit 2014.

Een paar keer kwam de mist ook naar boven. Ik kon m'n eigen bus bijna niet meer weer vinden.

Ik fabriceer me 'n feestmaaltijd en nuttig die natuurlijk buiten want de mist is inmiddels weer gezakt en de zon komt weer door de wolken. Heerlijk.

Tegen de avond zie ik in de verte de schapen al weer van de berg afdalen. Even later lopen ze rond Theodorus en de herders geven de honden de opdracht om ze toch vooral bij de bus weg te houden. Ik maak kennis met Ion en Marian. Ik ben er niet achter gekomen of het vader en dochter was of man en vrouw. Ik heb ze koffie aangeboden en hij hapte onmiddellijk toe. Zij had meer zin in iets sterkers. Ik heb geen Palenke maar wel wijn. Oh, da's ook wel lekker. Bij het afscheid heb ik ze beide nog 'n fles bronwater megegeven.

Zij, sprak vier woorden Engels."SENK JOE VERRY MATCH"

Donderdag 27-07-2017

Gisterenavond, laat wilden 'n Roemeens stel in hun auto vlak bij mij de nacht doorbrengen maar werder door de herders weggestuurd richting 'n parkeerplaats 'n kilometer verder. Na 'n heerlijk en bijzonder rustige nacht (je hoort hier helemaal niets) gaan m'n luiken iets na 07.00 uur open. Als ik het gordijn opzij schuif zie ik dat het dal nog steeds vol mist hangt. Jammer!

Als ik zover klaar ben neem ik nog wel even afscheid van Ion & Marian en laat Theodorus weer het paadje aflopen richting de weg. Dan gaat het weer de bochtige Transfagarasan op. Jammer dat de mist zo laag hangt en dit is ook de eerste keer dat ik dit mee maak.

Toen ik gisterenavond op 't heuveltje voor m'n bus stond te kijken naar het verkeer op de Transfagarasan zag ik 'n Range Rover met Nederlands kenteken langsrijden. Diezelfde auto zag ik vanmorgen weer. Ergens langs de weg op 'n soort van parkeerplaatsje hadden ze twee tentjes opgezet. Aan een kant struiken en aan de andere kant de weg. Mij iets te riskant met de (kamikaze) rijstijl van de Roemenen.

Tegen 10.00 uur kom ik aan in Salisteanca op de gelijknamige camping. Ik word vriendelijk begroet door 'n Nederlands sprekende heer. Ik zeg tegen 'm, Ie bunt 'n Tukker. Hij kwam achteraf uit Drenthe. Aardige lui trouwens. Toen ik het dorpje binnen kwam zag ik al 'n brandweerkazerne. Daar ga ik ook nog effe heen straks. Zo gezegd, zo gedaan. Eerst 'n kijkje genomen bij de beroeps jongens, die tevens zorgdragen voor de ambulance zorg in de regio. De kazerne voor de vrijwilligers was helaas gesloten.

Tegen etenstijd zoek ik wat in het dorpje. Als ik daar van weer terug loop komt me 'n penetrante diesel lucht tegemoet. Ik zie, als ik de hoek om loop 'n dieselspoor van wel 'n halve meter breed. Ik volg het spoor wel anderhalve kilometer en kom uit bij de ingang van de camping. Daar tegen over staat de lekkende vrachtwagen.

De kazerne van de vrijwillige brandweer. Die worden niet geallarmeerd via precom of 'n ander modern soort van pieper. Ze worden gebeld (telefonisch)

De beroepspost.

Vrijdag 28-07-2017

Ion & Marian

Goedemorgen dan maar weer. Het duurt even voor het voor mij ook 'n goedemorgen is. Ik heb ontzettend slecht geslapen vannacht. Hoe 't komt weet ik niet. Ik heb 't nog 03.30 uur gezien. Ik wandel richting was hok. Als ik terug kom zijn er al enkele Poolse motorrijders in de weer.

Ik ga koffie zetten en smeer 'n boterham. Als ik de koffie en boterham achter de kiezen heb maak ik aanstalten om te vertrekken. De poort word geopend en ik slinger 'm aan.

Ik ga richting de A1 om het eerste stukje op te schieten. Maar al snel kom ik daar op terug omdat iedere keer de zelfde vrachtwagen in beeld blijft. Ik geef Truus de opdracht om de snelweg te verlaten. Dat is iets verder maar het is zoveel mooier.

Ik sukkel door de klaine dorpjes en als ik 'n bocht in de weg gehad hebt komt 'n eeuwen oud kerkje in zicht.Ik zie Theodorus aan de kant te krijgen zonder schade. Door de hitte is in de loop der jaren het asfalt opgekrult aan de rand van de weg. Die krul is wel 25 cm. hoog. Het lukt en ik ga dat kerkje van dicht bij bekijken.

Helaas is 't kerkje hermetisch afgesloten. Jammer!

Ik kijk nog effe of ik toch niet ergens mensen kant ontdekken die me kunnen vertellen wie de sleutel heeft. Maar nee,..

Ik maak 'n aantal foto's en ga weer naar Theodorus en doe m'n best om 'm weer zonder schade aan bijv. de laag hangende uitlaat op de weg te krijgen.

Ik rij over 'n 40 km. lange weg met allemaal lintdorpen. Wat 'n mooi gezicht.

Als ik in 'n volgend dorpje aan kom zijn in ieder geval de koeien wel blij met m'n komst want ze rennen me al loeiend tegemoet. Het blijft 'n mooi deel van Roemenië. Na ieder bocht wacht weer 'n verassing. Wat kom ik nu weer tegen?

Het kan weer 'n spoorwegovergang zijn zonder slagbomen of 'n smalle brug. Je moet eigenlijk overal op verdacht zijn.

Ik kom aan in Minis en even later bij camping Route Roemenië. M'n laatste camping in dit prachtige land.

Nadat ik bij Paul, de eigenaar betaald hebt, heb ik meteen maar even 'n aantal liter wijn gescoord. Twee grote 2 liter flessen, voor het bottelen afgetapt. Dus puur natuur en zonder allerlei toevoegingen. De eigenaar van deze camping ondersteund 'n aantal gezinnen in 't dorp die niets hebben. Zelfs geen geld om de kinderen naar school te sturen. In het verleden nam ik spulletjes mee naar Fundatia Lydia in Spinus. Die lieten niets meer van zich horen dus geef ik het hier maar af.

Ik heb van m'n collega's van school teen en tander mee gekregen aan potloden, pennen, kleurboekjes, enz. Zelf heb ik met enige regelmaat de bak met gevonden kleding op de kop gezet. Ook dat is meegenomen. Van sportboeken tot trainingsbroeken en van hemdjes tot T-shirts. Zelf drie paar bijna nieuwe sportschoenen die al maanden in de "Lost and found" bak lagen heb ik ook maar mee genomen. De eigenaar was er super blij mee want 'n aantal kinderen heeft niet eens schoenen.

Mijn nieuwe aanwinst. Ural Djnepr.

Zaterdag 29-07-2017

 

Vanmorgen om 07.30 uur rammelt m'n telefonische wekker weer. De laatste uren in Roemenië zijn aangebroken. Helaas. Vandaag ga ik weer richting Hongarije. Om 08.00 uur geef ik Theodorus weer de sporen.

De reis verloop voorspoedig. Het eerste stuk ga ik maar niet via de snelweg omdat daar niet aan is. Ik rij richting de grensovergang in Turnu. Het is er druk en alle voertuigen worden doorzocht. Nou,... als ze dat bij mijn bus willen doen dan zijn ze nog wel effe bezig.

Er komt 'n douanepief naar me toe lopen en vraagt om m'n paspoort en m'n kentekencard. Als ik even later onder de overkapping sta begint de douanpief rare vragen te stellen over droga enz. Als hij merkt dat ik hier niet van gediend ben geeft hij m'n spullen terug en gebaard dat ik door mag rijden.

Ik ben weer in Hongarije en tegen 13.30 uur arriveer ik weer, voor de achtste keer ondertussen bij camping Kis Duna.De dame achter de balie zwaait al. Als ik alles weer heb staan zoals 't moet staan en ik met 'n kopje koffie in de schaduw zit krijg ik 'n email van m'n Italiaanse vrienden Matteo & Valentina die met hun BMW GS 1200 Adventure van Italie naar Mongolie reizen en via Rusland weer terug. Ondertussen hebben ze al ruim 33000 km. gereden. Eind augustus, begin september hoop ik ze weer te ontmoet in Nederland. Hier beneden enkele mooie plaatjes.

Een droom.

Zondag 30-07-2017

Vanmorgen ben ik rond 07.30 uur vertrokken vanaf camping Kis Duna. Onderweg gaat alles goed en zo nu en dan zie ik iets bijzonders zoals deze motorrijder uit Rusland. Geen motorbroek maar 'n dun flabberend broekje aan. Het loopt echt lekker en ik besluit door te rijden tot ik de zin eraf heb.

Tegen 14.00 uur verlaat ik de autobahn en ga op zoek naar 'n geschikte plek om de nacht door te brengen. Even later zie ik 'n mooie plek ergens in 'n wei. Ik parkeer Theodorus tegen 'n maisveld aan en moet eerst vreselijk p......Daarna drink ik koffie en ga even de directe omgeving verkennen.

Theodorus staat ergens in de wei in Hunderdorf. Daar zal ook wel 'n tankstation en restaurtant zijn. Want ik begin 'n ietsiepietsie honger te krijgen.

Op de radio waarschuwden ze de gehele dag dat er vanavond 'n noodweer zou komen. Toen ik weer terug kwam op m'n stekkie begon het al te betrekken. Niet veel later ging het gebeuren. De regen viel met bakken uit de lucht.

Na 't noodweer trok de temperatuur gelijk weer omhoog en kon ik me effe lekker gaan douchen achter de bus.

Ik geniet nog even op het bed met de achterdeuren open van de ondergaande zon en dan gaan bij mij langzamerhand de luiken ook dicht.

Mandag 31-07-2017

 

Deze morgen ben ik heel vroeg wakker. We 'n uur voor de wekker zou moeten melden. Ik kom de mand maar uit en kijk wat 't weer vandaag doet. Het zonnetje schijnt. Heerlijk weer. Als ik de koffie en boterham heb weggewerkt trap ik 'm weer aan. Vandaag gaat 't naar de camping waar alles is begonnen. Stadt camping Essen-Werden. In '69 was dit de eerste camping waar ik als klein ventje met m'n ouders mee naar toe ging.. Sinds enkele jaren probeer ik op de laatste dag van m'n vakantie hier heen te gaan.

Tijdens 'n nieuwsbericht op de radio hoor ik dat er 'n ernstig ongeval heeft plaats gevonden op de autobahn bij Höchstadt-Nord. Een vrachtwagen is door de middenberm gebroken en heeft 'n andere,tegemoetkomende vrachtwagen geraakt. De autobahn is zeker tot in de na-middag afgesloten. Ik ga ruim er voor van de autobahn en tuf door leuke dorpjes. Ik heb nu natuurlijk mooi de kans om goedkoop te tanken en ik kom er achter dat LKW diesel hier goedkoper is dan PKW diesel. Ik gooi 'm maar weer vol.

Ik heb wel 't idee dat ik enorm aan het omrijden ben maar later blijkt dat ik in totaal maar 1 km. om gereden heb.

Om 14.15 uur kom ik aan bij de Stadt camping in

Essen-Werden na 611 km.

Ze hebben "mittags ruhe" tot 15.00 uur . Da's mooi dan ga ik effe horizontaal.

Dinsdag 01-08-2017

 

Als ik om 07.30 uur de luikjes open doe is het mooi weer in Essen. In 't "washok" is 't nog rustig. Vandaag is m'n moeder jarig en ik ga bij haar op de koffie vanmorgen. Het is nog maar 84 kilometer naar huis zegt Truus.

Halverwege de ochtend kom ik weer thuis na 5417 kilometer.

Verbruik: 613 liter diesel. Gem. verbruik 1:8,83 Da's toch netjes voor deze 3,7 liter diesel uit 1983.

 

Tot de volgende vakantie maar weer!

Terug naar hoofdmenu: klik HIER

 

Terug naar deel 2: klik HIER

 

Terug naar deel 1: klik HIER

Verder naar deel 3 klik HIER

 

Terug naar deel 1 klik HIER

 

Terug naar hoofdmenu klik HIER