Roemenie2015

Theodorus auf reisen

opmerkingen? mail naar webmaster@Theodorus.nu

Roemenië 2015

In 2015 wil ik weer naar Roemenië en dan door naar Moldavië en de republiek Moldavië.

 

Moldavië was vanaf de 14de eeuw zelfstandig en sinds 1859 verenigd met Walachije, dat toen samen de naam "Roemenië" kreeg. In die tijd was Moldavië echter ongeveer twee keer zo groot toen het ook nog Bessarabië in haar bezit had.

 

Moldavië maakte tot 1940 deel uit van Roemenië – toen werd Bessarabië, waarvan het deel uitmaakte, op grond van het Molotov-Ribbentrop-pact door de Sovjet-Unie geannexeerd. In 1947 sloten de Sovjet-Unie en Roemenië een grensakkoord waarin Boekarest zich bij die annexatie neerlegde – moest neerleggen. In 1991 werd de Sovjet-republiek Moldavië onafhankelijk.

Roemenië heeft zelf dus een gebied dat zich Moldavië (Moldova) mag noemen (net zoals Transsylvanië zich Transsylvanië mag noemen) en buiten de Roemeense staatsgrenzen - ten oosten van de rivier de Proet - bestaat er een republiek die zich Moldavië (ook Moldova) noemt.

Moldavië is de armste streek van Roemenië.

 

Maar,... voor het zover is moet er nog 't een en annder gebeuren.

 

Heb je me wat te vertellen? doe 't via onderstaand contactformulier.

Ondertussen is er al weer contact geweest met Erwin en Ruth van stichting “Fundatia Lidia“ Deze stichting geeft kinderen uit 't dorp Spinus en de kinderen uit naburige dorpen huiswerkbegeleiding. De kinderen kunnen hier spelen, krijgen te eten en te drinken.

 

Ook is er 'n ouderen project. De ouderen die vaak eenzaam zijn omdat de kinderen voor werk vaak ver weg zijn, worden een middag in de week opgehaald voor 'n kopje koffie met wat lekkers erbij. Tevens kunnen ze zich hier douchen, met of zonder hulp. Vaak moeten ze het zelf thuis nog doen met water uit de put.

 

Als laatste runt de stichting een crisisopvang voor moeders met hun kinderen. Moeders die vaak door het drankmisbruik van de man niet meer thuis kunnen wonen worden opgevangen in een huisje op het terrein.

 

Ook hadden ze er 'n camping bij maar deze is opgeheven omdat 't te veel tijd kost om alles bij te houden. Vrienden en bekenden blijven wel welkom.

 

Diverse collega's van school hebben al aangegeven allerlei freubeldingetjes bij elkaar te gaan zoeken zodat ik weer met 'n volle bus naar Roemenië kan.

 

De route die ik dit jaar ga rijden is bekend.

In Roemenië ga ik eerst weer wat spulletjes afgeven bij de camping in Spinus.

Bovenstaande route kaart is van de route in Roemenië en Moldavië.

Tijdens mijn trip door Moldavië wil ik ook graag de grens met Transnistrië (een niet bestaand land) oversteken. Maar zonder gids is dit wat lastig. Al maanden ben ik op internet bezig om een gids te vinden. Het gaat me niet lukken denk ik. Ik zie op Tv 't programma Reizen Waes met 'n item over dit land en besluit om de programmamakers 'n mail te sturen. Het is 't proberen waard. Niet veel later krijg ik antwoord op m'n vragen en er zit ook 'n emailadres bij. Hartstikke blij ben ik. Ik stuur Transnistria tour 'n email met wat vragen die vrijwel meteen beantwoord word.

Dit zegt Wikipedia over Transnistrië .

Op de valreep krijg ik m'n nieuwe GPS tracker binnen na 'n reparatie.

Mijn vorige GPS tracker was van Garmin. Maar toen ik het abonnement wilde verlengen bleek Garmin gestopt te zijn met deze service. Ik moest dus omzien naar 'n ander systeem. Ik heb gekozen voor het pre-paid tracker systeem van Nedsoft.

16-07-2015

Het plan was om vannacht om 02.30 uur weg te rijden maar omdat ik maar niet in slaap kon komen was ik 24.00 uur al op en niet veel later ben ik maar op weg gegaan richting de eerste stop. Camping Chiemsee in Duitsland is het doel voor vandaag. De rit vanmorgen begon met 'n probleem. Een groot probleem. Het dashboard was niet verlicht en de meters voor brandstof, oliedruk en temperatuur werkten ook niet. De reis verliep op wat langzaam rijdend verkeer na allemaal erg soepeltjes vandaag. Iets voor half twee en na 799 km precies kom ik aan op Chiemsee camping. Ik zet TheoDorus op en mooie plek neer en pluk 'n fles wijn uit de koelkast. Hmm,.. jammie. Het is verschrikkelijk warm hier. vanavond staat 'n duik in de Chiemsee op 't programma. Maar eerst moet ik uitzoeken waarom de meters in het dashboard het niet doen.

Gisteren heb ik iets gemonteerd achter het dashboard en er is toen en stekker los geschoten. Stekker weer terug en alles werkt gelukkig weer.

Gemiddeld verbruik vandaag: 799 km. : 79.89 liter =1:10.0

17-07-2015

Vanmorgen stond er 'n enorme rij wachtenden voor de poort om te betalen. Bij de receptie stond niemand. Als ik nou daar ga staan ben ik 't eerste aan de beurt dacht ik. Goed gedacht en ze moetsen met caravan weer in de achter uit om mij voor te laten. Ook al was 't nog vroeg, weer was ik net effe slimmer.

Vandaag doorkruis ik Oostenrijk. Maar niet via de snelweg maar via allerlei leuke kleine dorpjes. Een rit die wel korter is maar veel langer duurt.

Vlak voor de grens met Oostenrijk zie ik nog ergens 'n Mercedes 508 camper staan. De brandstof en met name de diesel is hier goedkoop. Het goedkoopste wat ik gezien heb was € 1,10 per liter.

 

De temperatuur was vandaag belachelijk hoog. 35 graden buiten en 42 binnen. Het is tijd voor 'n pauze. Lang zoeken naar 'n geschlkte plek hoef ik niet.

Als ik het water voor de koffie op 't vuur heb staan loop ik 'n rondje om de bus en zie ik dat de vlieg op de foto de confrontatie met m'n bussie niet heeft overleefd. Niet veel later passeer ik de grens met Oostenrijk.

Om 15.45 uur passeer ik de grens met Hongarije. Het is niet ver meer naar camping Kis Duna.

Gereden vandaag: 460 km.

gem. verbruik: 1: 7.10

Het laat wel zien hoeveel het scheelt of je aan een stuk door kunt rijden of dat je steeds moet stoppen en optrekken.

18-07-2015

Toen ik vanmorgen wakker werd zag ik dat ze de camping mooi volgebouwd hadden. Er was neg net plek genoeg voor mij om weg te komen. Iets over half acht was het weer zo ver. Koffie en broodje achter de kiezen.

Ik ga op weg richting Budapest.

Een eind voor Budapest zag ik 'n vrachtwagen bumperkleven. Dat dacht ik althans. Toen ik er eenmaal naast zat zag ik er een trekstang tussen zitten. Of was 't 'n duwstang?

Op aanwijzing van Truus scheur ik met TheoDorus dwars door Budapest. Het is net m'n moeder, die weet ook overal de weg. (ze heet geen Truus)

Ik vervog m'n weg richting Debrecen. Bij de grens van Hongarije met Roemenie moet natuurlijk weer uitstappen. De twee douanebeambten hebben goede zin vandaag want ze zijn flink aan 't ouwehoeren. Aaah,.. Olanda!! Droga?? Pardon me? Do you want to sell drugs to me? Ha, ha,.. No, no. Da wo'k toch ook effe zegge. Als ik gaan mag begin ik met ouwe hoeren. Ik mot 'n stempel in mien paspoort hemme. Why should we give you a stamp in your passport? Because I'm a friendly Dutchman. Allright!! Two stamps!!

Een tijdje later kom ik weer door het dorpje Saniob. Hier staan huisjes die zijn geplaatst door 'n Nederlands bedrijf. Aan de gevel pronkt een bordje met de tekst; Dit huisje is gesponsord door....... Bij de huisjes op foto hierboven was alles in orde en zag 't er wel netjes uit maar aan het begin van dit dorpje stonden er ook enkelen. De deuren waren er uit en waarschijnlijk in de winter opgestookt in de kachel. Ik blijf er bij dat men deze bewoners eerst enkele basis kennis had bij moeten brengen alvorens ze 'n huisje toe te kennen. Maar ja,.. wie ben ik?

Spinus komt in zicht. Nog 'n paar kilometers. En wat voor 'n kilometers. Stapvoets rijden is op deze weg het devies als je de auto heel wilt houden.

Gereden vandaag: 446 km.

Verbruik: 1:9.45

Bij aankomst bleken Erwin, Ruth en Rebecca nog in Nederland te verblijven. Jammer! Er waren 'n paar kinderen die zich de beentjes uit hun lijfje hebben gelopen om alles uit m'n bus naar binnen te brengen. Toen alles binnen op tafel stond heb ik nog even 'n foto gemaakt. Eigenlijk tegen de afpraak in want ze hebben liever niet dat de kinderen op de foto komen. Daarom zien de gezichtjes ietwat wazig uit.

Het is allemaal wat minder met de camping. De douches werken niet. Gelukkig mag ik me vanavond douchen in het hoofdgebouw.

19-07-2015

Gisterenavond had ik uit voorzorg de luifel al ingedraaid want de lucht zag donker en hier en daar ws al 'n flits te zien. Toen ik even bij de buren onder de luifel aan een glas wijn zat hoorde ik de regen al tikken. Maar goed ook want even later ging het flink regenen. Vorig jaar is op deze plek m'n luifel naar de galemiezen gegaan. Het had 's nachts geregend en ondanks dat de luifel afliep is er op de een of andere manier water op blijven staan. Toen ik de volgende morgen buiten kwam lag een luifelpoot op de grond en de gehele luifel hing scheef.

Rond kwart voor acht ben ik op pad gegaan. Vandaag hoop ik an te komen bij camping Timulazu in het nietszeggende gehucht Sanmargitta. Op de snelweg richting Cluj-Napoca werd ik opeens ingehaald door een Russische Mig straaljager. Die straaljager vloog over me heen wel te verstaan. Erg laag en met de na verbranders aan. Op 't zelfde moment kwam al het verkeer tot stilstand. Zo heb ik zeker twee uur stil gestaan. Af en toe twee meter verder rijden. Met 38 graden of meer was 't in de bus meer dan mijn termometer aan kon geven.

 

Toen ik Cluj-Napoca in kwam rijden leek het wel of ik fans langs de kant van de straat had staan. Een aantal (schaars geklede) dames zwaaiden naar mij. Dat ze weing om 't lijf hadden zal alleen wel aan de temperatuur gelegen hebben denk ik. Ik heb natuurlijk terug gezwaaid naar de dames. Op andere plekken in deze stad stonden ze me ook al op te wachten. Die eerste dames zullen het wel snel door gebeld hebben "Hie kump d'r an!"

 

 

Dan zie ik in de verte wat opdoemen. Enorme villa's. Bijna 'n heel dorp vol. De een nog al groter dan de ander. Rood, groen, geel. Alle kleuren van de regenboog hebben ze.

Gereden vandaag: 244 km.

Verbruik vandaag: 1: 8.77

Na 't eten besluit ik om nog even de buurt te gaan verkennen. De bedoeling was om naar 't naburige dorpje te lopen om daar wat te gaan drinken. Na 'n kwartier gelopen te hebben in de richting van de kerk kom ik bij 'n riviertje. Geen brug en geen boot. Jammer dan. Ik loop terug en ga het dorpje in waar m'n camping is.

Ik loop weer verder richting het dorpspleintje. Ja hoor, het is weer zo ver! Een groepje opgeschoten jongelui zit vlak bij de dorpspomp en ze zien m'n Canon. Hey mister! Foto? Een van de groep, 'n meisje van 'n jaar of 16 spreek aardig Engels en vertaald alles. Ze wil graag 'n foto van haar en haar vriendje. No problem! Ik maak enkele foto's en vraag haar naar 'n emeeuwadres en waarempel! Dat heeft ze ook nog. Maar,... Papa en mama moeten ook nog op de foto. Ze stuurt haar vriendje weg om ze te halen. Papa zit tegenover in het dorpscafe en mama was thuis. Ik kom maar niet weg.

Ik loop langs 'n huisje van leem en latjes gemaakt met achter de mais een echt "outhouse" van spaanderplaat.

Bij het binnen rijden van het dorpje zag ik de twee kerken al. Een oude en 'n nieuwe. De poort was niet op slot en natuurlijk heb ik even 'n kijkje genomen. Beide kerken waren op slot.

Rond 14.00 uur kom ik aan op camping Timulazu. Ik mag 'n plekkie uitzoeken en parkeer TheoDorus natuurlijk onder 'n beumken. Draai de luifel uit en ga op zoek naar een fles wijn in de koelkast. Het kan zo maar zijn dat ik hier twee dagen ga blijven.

20-07-2015

Vandaag heb ik eerst maar 'ns uitgeslapen tot 07.30 uur. Gewoon, omdat 't kan. Toen 'n lekker kopje koffie en 'n boterham. Vandaag wil ik naar de kloof van Turda. Een kloof in 'n heuvelrug. Tevens zou ik daar daan m'n boodschappen kunnen doen. Zo gezegd, zo gedaan.In het dorpje sla ik zo maar ergens af en zie wel waar ik uitlom. De zandpaden lijken allemaal op elkaar. Opeens sta ik weer aan een riviertje met aan de overkant iets wat op een P&O ferry lijkt. Ik toeter en er komt beweging in het hoge gras. Ahh,..dat zal de kapitein zijn.

Even later mag ik TheoDorus aan boord rijden en zetten we koers naar de overkant. Ik schuif de kapitein 12 Lei in de handen en hij kan weer de nodige Palenka's gaan kopen vanavond.

Heel in de verte is de kloof al zichtbaar.

Ik ben 'n tijd aan het zoeken geweest hoe ik bij de kloof kon komen maar het is me uiteindelijk niet gelukt. DE boodschappen waaronder twee tray's Ciuc Radler heb ik maar in Turda gedaan. Daarna weer terug naar de ferry die me weer veilig naar de overkant bracht.

Gereden totaal: 2110 km.

Je zult de pech hebben met zo'n vehikkel naar 't ziekenhuis te moeten.

Ben na 't avondeten weer effe aan de wandel geweest en werd bij een van de twee cafe's aangesproken met de woorden, " Kun ie ok Nederlands proaten? " Dat heb ik weer. Het was geen gast van de camping want die praten Amsterdanmed. (niet negatief bedoeld want dit waren hardstikke aardige mensen) De man bij het cafe bleek de vorige eigenaar te zijn van de camping. Hij vroeg me 'n foto te maken van hem en een van z'n vriendinnen.

Jan Bosch

21-07-2015 (al weer)

Vanmorgen had ik me verslapen. Tegen half negen ben ik maar weer op pad gegaan. Vandaag ga ik naar Camping De Vuurplaats. De eerste vijf kilometer is al zandweg. Het schiet dus niet op. zeker niet in het dorp want daar zijn alleen maar zandwegen en dat stuift. Dat willen we niet. Toch?

Een paar dagen geleden heb me al afgevraagd wat dit enorme gebouw geweest is. Vanmorgen kwam ik er weer langs en heb 'n poging gedaan om 't te vragen maar alles wat ze spreken hier is geen Duits of Engels. Ik zal 't wellicht nooit te weten komen.

In 'n dorpje zag ik 'n oud vroutje langs de kant van de weg staan met wat tassen vol boodschappen. Ik ben gestopt en help mevrouw in de bus, wat nog best wel 'n werk was. Mevrouw behoorde niet bepaald tot de slankste dames van het land. affin, toen 't mens eenmaal op de troon zat maakte ze me duidelijk dat ze twee dorpen verderop moest zijn.

Goh, ik moet tweehonderd dorpen verderop zijn dus je mag wel mee.

Toen mevrouw er weer uit was stond zo'n tien kilometer verder een jongeman in 'n zwarte jurk te liften.

Het blijkt Gabriel te zijn. Father Gabriel om precies te zijn. Gabriel is 27 jaar komt uit Moldavie en is 'n Byzantynse spriester die op bezoek is geweest bij vrienden in Roemenie en weer op weg is naar huis. Mijn laatste 120 kilometer vandaag is hij m'n gast aan boord.

Hij heeft Theologie gestudeerd in Modavie en daarna in Griekenland nog het een en ander gestudeerd. Hij is tien jaar geleden toegetreden tot het klooster.

Hij ziet bij toeval een aansichtkaart van mij en vraagt wat dat betekend TheoDorus. Ik leg 't 'm uit en hij verteld me de Griekse betekenis van TheoDorus. Theo betekent God en Doros betekend geschenk. Da's toch mooi dat ik in 'n geschenk van God rond mag rijden. Ik vraag 'm of hij wat kouds wil drinken. Met een blik Radler is hij de koning te rijk. Vlak voor de camping nemen we afscheid en hij krijgt van mij 'n aanzichtkaart en twee halve liters Radler. Me mailen zegt hij, hij zwaait en loopt weer naar de weg om verder te liften naar Moldavie. Een bijzondere ontmoeting.

Niet veel later rij ik Fundo Moldovei binnen. Bijna bij de camping maar eerst iets belangrijks regelen. Ik moet naar 't postkantoor om de kaarten te versturen. Het postkantoor blijkt gesloten vandaag.

Even later kom ik aan op een van de mooiste campings van Roemenie. De Vuurplaats.

Gereden vandaag: 242 km.

Gereden totaal: 2352 km.

De campingeigenaar zorgt net als vorig jaar weer voor lekker eten en hij komt me 't voorafje al vast bij de bus brengen.

22-07-2015

Vandaag ga ik als eerste de bus schoonmaken van binnen want het ziet er niet uit. Overal ligt stof. Daarna moet ik nog het e.e.a. aanpassen aan m'n route.Daar ben ik wel 'n tjdje zoet mee. Maar eerst koffie bij de buren of eigenlijk bij mij. De buurvrouw vraag of ze aan mijn kant van hun bus in de schaduw mogen zitten om te ontbijten. Waarom niet. Ik krijg 'n kopje koffie van ze aangeboden. Tien munuten later gaan ze weer op pad met de Transit camper naar 'n volgende plaats.

Het afgelopen jaar kon ik nog niet bij het riviertje de Moldava komen dat achter m'n bus stroomt. Nu hebben ze 'n opening gemaakt in de struiken. Ik wandel er even door heen en slenter 'n eindje door 't water en verder gebeurd er niets meer vandaag.

Denk ik.

23-07-2015

Vanmorgen heb ik ’t rustig aan gedaan want ik hoef vandaag maar 80 km.te rijden naar de volgende camping. Eerst op m’n gemak ’n kopje koffie en ’n boterham. Toen alles ingepakt en vast gesjord. In het dorp verder op een postkantoor gezocht en gevonden. 19 kaarten moesten naar Nederland.

 

De camping heb ik gezocht maar niet gevonden en besloot toen maar naar de eerste camping in Moldavië te gaan. Eerst de grens met Roemenië over zien te komen. Dat bleek ganz einfach. De douane beambten hadden en namen alle tijd om ‘ns rustig te praten met mij. Waar ik vandaan kwam en waar ik heen wilde en waar ik dan ging slapen. Toen ik vertelde dat ik in de bus zou slapen wilden ze dat wel ‘ns zien. Ze stonden versteld. Ik mocht doorrijden weer met ’n stempel er bij. De Moldavische grens was wat anders. Ten eerste spraken ze maar drie worden Engels. Pasport and car papers Toen ik verteld dat ik geen car paper had maar ’n car plasticcard hield ’t op. Dit was boven hun verstandsniveau. Affin, ik stond daar met de bus behoorlijk in de weg want de rij werd langer en langer. Toen ze alles in de computer getikt hadden moest ik nog een vignet kopen. Waar vroeg ik? Daar, en ze wezen naar de overkant. Ik loop daar naar toe maar word terug geroepen want mijn car plastic card moest daar blijven. Huh? Nu was ik even ’t spoor bijster. Daar betalen en weer terug naar hier om het vignet op te halen, vroeg ik? Da! Was ’t antwoord. As you wish sir! Eindelijk ik mag na drie kwartier weer weg. Eenmaal weer on the road, nou ja,.. zeg zeg maar rustig dirt road, want dat was ’t zeker met hier en daar ’n vlaag asfalt.

Ik ben zoals gezegd onderweg naar de eerste camping die ik in Moldavië ga aandoen. De camping zou zich bevinden in de smerige stad Belt. Op een gegeven ogenblik reed ik steil omhoog op ’n zandpad dat overging in wandelpad. Ships, dat heb ik nou weer. Maar wat zie ik daar nou staan in de verte? Een witte 508! In de tuin staat er nog een! Ik ben drie keer door de smerige stad gereden en besloot toen maar om op weg te gaan naar Chisinau de hoofdstad van Moldavië. Op ’n bepaald moment had ik er zat van en zocht naar een mooie plek om te gaan overnachten. Die vond ik in ’n dorpje vlak bij een voetbalveld. Koffie gezet en wat te eten gemaakt en ik had net een van de boeken over Oarnt Peppelenkamp gepakt toen er twee mannen en ’n klein meiskje aan kwamen wandelen.

Ze wilden ’n praatje aanknopen en ik bood de heren ’n ijskoude Radler aan. En nam er zelf natuurlijk ook een.

 

Even later zei de jongste van de twee dat ik m’n boeltje maar moest in pakken en met hem mee moest komen. Ik kon bij hem slapen.

Eenmaal bij hem was ’t eigenlijk de tuin van de buurman die er nooit was en in de stad woonde.

Met zoon Deniz die wel Engels sprak werd nog enig overleg gepleegd maar ik mocht daar staan. Zoonlief vertelde me tevens dat z’n moeder al in de keuken bezig was met de voorbereidingen van ’n echte traditionele maaltijd. Dit afslaan is onfatsoenlijk dus,…. Ik er naar toe. De man liet me eersst de beestenboel zien van kippen, geiten, varkens en konijnen naar de hof. De hof stond vol met alle groeten die je, je maar voorstellen kon. Toen was de douche die hij buiten had gerealiseerd aan de beurt. Daarna de voortuin die volstond met fruitbomen die bomvol zaten met heerlijke vruchtjes. Ik mocht ze plukken zoveel ik wilde.

Moeder riep haar man. EEEEEEETEN!!

 

Trots op z'n varkens.

We aten Borsjt Een rode soep met van alles en nog wat er in en een soort aardappel salade met sla en tomaten. Alles, hoe kan ’t ook anders uit eigen tuin.

Zoonlief die (bijna) alles vertaalde, wilde alles weten over het leven in Amsterdam en of cannabis echt legaal was in Nederland. Ook vroeg hij me de oren van de kop over homoseksualiteit. Toen ik hem vroeg of hij soms homosexueel was, schrok hij. Dat is iets wat in Moldavië echt ondenkbaar is. Een vriendin van Denniz belde nog op met de vraag of ze 'n paar dagen met mij mee mocht rijden door Moldavie. Lastig, want ik ken haar niet en weet ook niet welke bedoelingen ze heeft. Niet dus!

We hebben met ’n bere gezellige avond gehad en nu ik dit verhaal op schrijf en zit te sms’sen met m’n moeder vallen me de ogen al bijna dicht. Dennizz komt nog even bij de bus om te vertellen dat ondanks dat ik op een afgesloten terrein sta wel de deuren en ramen moet sluiten. There are good people and bad people you know. Good night!!

 

24-07-2015

Vanmorgen om 06.00 uur Roemeense tijd werd er geklopt op de bus. Het was al licht dus ik schoof 't gordijn op zij en daar stond de vader van Denizz voor de deur. Hij wilde nog even afscheid nemen en mij 'n goede reis toe wensen. Iets later kwamen zijn vrouw en zoon Dennizz ook nog even afscheid nemen. Ze brachten een zak vol fruit mee uit eigen tuin. Lief van ze. Dennizz heeft m'n emailadres en mailt me nog.

Zo, het word weer tijd om te gaan en ik moet eerst Theodorus uit de tuin van de buurman zien te krijgen.

De zandpaden blijven voor tientallen kilometers.

Na 'n uur hobbelen over de zandweg maak ik tijd voor 'n kop koffie.

Deze reparatie plaatsen kom ik geregeld tegen in the middle of nowhere.

En dan opeens is men bezig een weg opnieuw te asfalteren.

Chisinau, de hoofdstad van Moldavie. Volgens Denniz een van de vier smerigste steden van het land.

Ik ga naar camping Fenix. Eenmaal daar aangekomen ga ik op zoek naar iemand van de receptie.Als ik uiteindelijk iemand gevonden heb spreek deze alle talen als het maar Russisch is. Maar hij gaat iemand oor me ophalen. Deze vraagt wat ik wil. Ik vertel hem dat ik hier wil overnachten voor de komende twee dagen en dat ik 'n bevestiging via email heb ontvangen dat dit prima is. De beste man roept wat in z'n portofoon en zegt me even later, Het is morgen weekend en dan zitten we vol. M.a.w. Je kunt oprotten hier. Ik laat 'm de uitgeprinte email nog zien maar dat wuift hij weg. Daar sta je dan met de goeie gedrag.Ik wens 'm wat toe in 't Engels en draai me om en ga weer op zoek naar een volgende camping aan de rand van de stad. Even later kom ik aan bij "Banana camp" Hier van het zelfde laken een pak. Ik mag blijven staan maar ze willen meer dan de hoofdprijs. Ik ga weg uit dit land. Snel terug naar Roemenië en niet naar Transnistrië.

Bijna weer bij de grens.

Aansluiten in de rij voor de grensovergang.

En dan,.. vinden 'n Vw Bora en 'n Honda Civic elkaar. Het eerste ongeval wat ik dit jaar meemaak in Roemenië.

Na 'n lange dag achter 't stuur kom ik rond half acht aan bij camping Donaris. Ik ken 't bijna niet weer terug want de camping word grondig gerenoveerd. Nieuwe bar en terras en de ouderwetse uit de jaren '70 stammende toiletten en douches zijn ook al voorzien van nieuwe tegels en nieuw sanitair. Morgen blijf ik ook nog hier.

Gereden vandaag: 466 km. Veel te veel.

Gereden totaal: 3140 km.

25-07-2015

Vanmiddag gaf de thermometer 46 graden aan onder de luifel. Verkoeling was er niet te vinden. M'n Oostenrijkse overbuurman vroeg me of ik zin had om mee te gaan naar een meer met zout water. Och ja, water brengt verkoeling dacht ik. Ik ga mee! Eenmaal daar moest mijn buurman betalen want ik had m'n geld vergeten. Had was 'n soort van kuurbad uit 't communistische tijdperk. De drek die op de bodem van het meer lag bleek goed te zijn voor de huid en menig Roemeen smeerde zich in. Menig bh werd uitgedaan en er werd wat afgesmeerd. Soms was 't niet om aan te zien. Als de vrouwen al zo rond als 'n ton hoef ik natuurlijk niet uit te leggen wat er te voorchijn komt als die bh's ook nog uit gaan. Maar goed, het water bleek zo zout dat ik zelfs met m'n 75 kg. bleef drijven. Weer 'n ervaring rijker. Veel verkoeling gaf het water niet want het was erg warm. Die verkoeling kwam van de douche al daar.

Het bleef gevaarlijk warm en toen we weer op de camping waren zocht ik toch maar een van de overkappingen op want tegen 46 graden kan zelfs ik niet tegen op boksen. Weer 'n andere buurman, dit keer 'n Duitse buurman kwam er bij zitten met z'n laptop en we kwamen aan de praat over Roemenië. Ze gingen samen met het Oostenrijkse stel de stad Braila in en of ik zin had om mee te gaan. Ook dat heb ik wel dus,...

26-07-2015

Vanmorgen zo tegen half negen afscheid genomen van de mensen uit Duitsland en Oostenrijk. En ben op weg gegaan naar camping Cezar in Vama Veche aan de Zwarte zee kust. Op weg dus richting Constanta. Zoals altijd doe ik ’t rustig aan. Als ik de drukke stad Constata door ben zie ik opeens aan de linker zijde caravans, tentjes en ’n camper staan. Da’s mooi dacht ik en daar wil ik heen. Heb blijkt een soort van standplaats te zijn waar je GRATIS kunt gaan staan met je tent en camper. Er loopt toevallig ’n meneer in uniform rond te loeren en ik vraag ’t toch maar even. Het was geen enkel probleem.

Ik parkeer TheoDorus op ’n mooie plek met de neus richting zee maar even later komt ’n Roemeen bij z’n caravan en blijft de hele tijd naar mij loeren. Ik draai m’n luifel in en draai TheoDorus om. Met de kont richting zee. Achteraf gezien had ik dit beter meteen kunnen doen. Ik heb eigenlijk de gehele avond op bed gezeten met de achterdeuren open. Een zeewindje blies heerlijk naar binnen en af en toe ’n windje van me zelf, ook heerlijk! Ook heb ik nog effe ’n duik in de zee genomen. Daarna was ’t zoeken naar iets wat op ’n douche leek maar tevergeefs, geen douche.

Even later weer bij de bus heb ik m’n volle watertank maar over me heen gegoten. Het zout was er af.

Het blijft maar komen met mensen die hun tentje op willen zetten. Allerlei mensen komen langs lopen en maken ’n praatje. Eentje gaat er zelf paragliden. Ik maak foto’s van het begin tot z’n crash even later op ’t veldje. De wind was verkeerd.

 

Tegen de avond ben ik nog even ’n borrel gaan drinken in de Havanna bar op ’t strand in de hoop daar ’n wifi code te kunnen bemachtigen maar helaas die kreeg ik niet.

Op ’t strand was ook ’n pizza strandtent maar de beheerder was in geen velden of wegen te bekennen. Pas toen ik keihard PIZZA!!!! Schreeuwde kwam er ’n jonge knaap uit ’n bank gekropen die in de Havanna bar stond. “n beetje geïrriteerd vroeg hij wat ik wilde. Ik heb me verontschuldigd dat ik ‘m uit de relax stand had gehaald maar als hij wat wilde verdienen zou hij toch in de zaak moeten staan want er waren al ’n paar klanten weggelopen. Hij haalde z’n schouders op en flanste mijn pizza Quadro nog wat in elkaar.

Heb de rest van de avond vanaf m’n bedstee met ’n wijntje in de hand naar de zee gekeken en geouwehoerd met de passanten.

 

 

27-07-2015

Vanmorgen om 07.30 uur uit m’n bed gekropen en eerst maar ‘ns koffie gemaakt. Daar begint een dag in de vakantie mee.

Eenmaal buiten viel m’n mond wel effe open want in de sleurhut die naast mij stond lagen twee poedelnaakte lichamen. Een mannelijk en een heel jong vrouwelijk lichaam. Alle ramen wagenwijd open. Ik denk dat ze vannacht ietwat dronken in slaap zijn gevallen want het ging er hevig aan toe in en bij de caravan. Ik durfde geen foto te maken want het klikken van de camera zou me gelijk verraden. Na van de shock te zijn bijgekomen heb ik alles maar weer ingepakt en vast gesjord en klaar voor vertrek. Op weg naar camping Loc de kort. Een camping aan het water.

 

Ik kwam toevallig ook lang de camping waar ik eigenlijk had willen overnachten maar ben blij da’k aan ’t strand geslapen heb. Deze camping was meer ’n grote voortuin met wat huisjes en ’n kleine kale plek in het midden. Daar had ik TheoDorus dan moeten parkeren.

Aan de kant van de weg zag ik een verwijzing naar een soort van fort. Dat wilde ik wel ’n zien en sla af in die richting. Het zou weer ’n beproeving worden voor de bus wat het gaat weer in first gear naar boven. Allerlei rare bewegingen maakt de bus en soms slaan de achterwielen door maar hij blijft gaan “der alte blech dose”

Alles wat ik zie na tien minuten omhoog kruipen is helemaal niets. Dan gaan we het zelfde pad maar weer naar beneden. Ook weer in first gear. Niet remmen en vooral geen gas geven. Het stuur met twee handen vast houden en alles gaat goed komen weet ik onderhand uit ervaring. We gaan weer verder over land straten en kleine dorpjes vol met paardenstront. Ik zie in de vrte ’n gigantische stofwolk opdoemen. Zelf dacht ik aan ’n hard rijdende auto die van rechts mij weg op wilde rijden.

Het bleek ’n gigantische kudde geiten. Ik heb ze maar voorrang verleend.

Opeens moest ik rechts af verder offroad navigeren vertelde Truus. Nou attamottamotta.

 

Het was nog drie kilometer naar de camping volgens Truus. Weer ’n weg waar niet harder dan 5 km/uur gereden kon worden. Eerste versnelling dus. Dan is drie kilometer wel heel erg ver. Affin halverwege moest ik wachten op ’n tegenligger en die meneer heb ik gevraagd of er daar verder op ook iets van ’n camping was. Volgens hem wel en ik zou links aanhouden. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben inderdaad op ’n prachtig mooie plek aan het water geweest waar gekampeerd was, maar was zeker geen officiële camping. Heb heel even getwijfeld of ik daar zou blijven voor de nacht maar het voelde niet goed omdat allerlei donker figuren hun paarden bij het water lieten drinken. Heb besloten om dan maar naar Casa Alba in Boekarest te gaan. Weer ’n pokke eind verder.

Bij het maken van de route heb ik gezien dat ik op ’n gegeven moment met een boot de Donau over zou moeten maar toen ik eenmaal daar in de buurt was dacht ik dat Truus me de grens met Bulgarije over wilde hebben. Daar had ik helemaal geen zin in en ben weer gekeerd. Truus bleef maar roepen dat ik om moest keren. Na twee keer het stuk te hebben gereden ben ik toch maar overstag gegaan en Truus kreeg haar zin. (Ze is soms net zo eigenwijs als ik)

 

Wat bleek nou het geval. De weg richt grens met Bulgarije was ook de weg naar het veer. Naar Bulgarije zou ik links af moeten en naar het veer recht door. Er is ’n smalle strook land wat nog Roemeens is. Als ik dat meteen in de smiezen had gehad, had ’t me minstens twee uur gescheeld vandaag. We gaan dus naar Boekarest. Hoe dichter ik bij de stad kom, des te drukker het word.

Op de toegangsweg is het filerijden. Allerlei zijwegen komen uit op deze hoofdader. Uiteindelijk kom ik aan bij Camping Casa Alba en het is er al aardig druk. Vorig jaar stond de camping vol met Italianen, nu waren het Fransozen. Mijn buren zijn Duits en zijn ’n gepensioneerd stel uit (voormalig) Oost Duitsland. Ook staat er ’n enorm grote truck op ’t terrein met allemaal jongelui die vanuit Londen naar Sidney reizen. Ze zijn bijna zes maanden onderweg. Vertrokken van uit Londen met 13 personen en hoe verder de reis vordert er meer mensen instappen. Kosten p.p € 10.000 excl. persoonlijke uitgaven. Ze slapen indien mogelijk in hotels maar als dat niet mogelijk is slapen ze in de eigen meegenomen tentjes. Vier begeleiders waarvan een Nederlands meisje gaan mee tot Sidney en in Maart volgend jaar gaan ze verder met een andere reis oa. Naar China.

 

Ik drink m’n glas wijn leeg bij de buren en ga beginnen aan m’n verslag. Oja! Ondertussen heb ik de binnenkant van de bus voor het grootste deel ontdaan van alle stof. Ik kon op ’t dashboard m’n naam schrijven.

Ik duik onder de douche want daar was ik ook wel aan toe na ’n provisorische douche van gisteren. Maak m’n Miele wasmachine ook even vol en neem nog ’n borrel en duik dan m’n bedstee in. De komende dagen blijf ik lekker hier. Morgen kan ik TheoDorus onder de bomen plaatsen. Heerlijk in de schaduw en doe m’n wasjes. Overmorgen ga ik nog even de oude binnenstad van Boekarest verkennen.

Welterusten dan maar!

28-07-2015

Na 'n heerlijke nachtrust werd ik vanmorgen pas om 08.30 uur wakker en hoorde dat de Fransozen al druk in de weer waren om zich gereed te maken voor vertrek. Ze stelden zich op, op nummer in de rij. Da's nou net niets voor mij om met zo'n enorme groep van campers op vakantie te gaan. Toen ze allemaal op weg waren heb ik ook m'n boeltje gepakt en heb Theodorus verkast en wel onder de bomen want op het asfalt is het veel te heet. Ben wel benieuwd of mijn zonnepanneel het systeem van stroom kan voorzien

Vandaag staat 'n bezoek aan het oude stadsdeel van Boekarest op 't programma. Ik loop naar de grote weg en pluk 'n taxi van de straat. Gelukkig is 't 'n goedkope taxi. Deze brengt me voor 1.39 Lei naar de oude binnenstad. Als eerste koop ik een stadsplattegrond. Ik slenter door de smalle straatjes. Drink hier wat en eet daar wat. Ik koop wat souvenirs en besluit nog even naar de grote parkeerplaats voor het regeringsgebouw te lopen. Ik maak wat foto's en laat 'n foto maken door twee leuke Franse grietjes.

Wie zou er in Nederland durven te rijden met deze Hello Kitty motor? Ik niet!

Het is tijd geworden om wat te gaan eten. 'n fatsoenlijke pizza en 'n overheerlijk witte wijn en ik ben € 5.80 kwijt

Ik wandel weer verder en eenmaal bij rand van het oude centrum pluk ik weer 'n taxi van de straat die me weer terug moet brengen. Maar dan, Hey mister!! Don't go with that taxi because It's to expensive! Ik kijk op 't spatbord en ja hoor! Ik heb me vergist. Dit is de dure taxi. Ik zoek er een van 1.39 Lei en geen van 3.5 Lei. De volgende dan maar. Ik vraag of hij me naar Camping Casa Alba wil brengen. Hij weigert en ik moet op zoek naar weer 'n andere taxi. Dit keer lukt 't wel.

Eenmaal weer thuis stop ik de Miele nog 'n keer vol. En er is weer WIFI!!

Snel onder de douche en even later pikken we een taxi van de straat en gaan naar het centrum van Braila. De flappentapper werkte niet naar behoren. We hebben zellige avond gehad op 't dakterras van 'n bijzonder restaurant. Vijf personen eten en drinken. En dat gaat kosten? Omgerekend nog geen € 52,- Op de camping hebben we het nog laat gemaakt.

 

29-07-2015

 

Vanmorgen de tijd genomen om alles op te af te wassen, ruimen en in te pakken. Vandaag gaan we tot camping San Nicoara. Maar eerst gaan ik het geboortehuis van wijlen Nicoleau Ceausescu bekijken. Dat heb ik via internet opgespoord en lag op de route die ik zelf in elkaar geknutseld hebt. Dan ligt ’t dus altijd op de route.

Dat huisje bereik ik dan eindelijk. Helaas, wat ik al gedacht had is het geheel afgesloten met ’n hekwerk.

 

Ik kijk er effe in de buurt en rij dan maar weer verder richting m’n einddoel voor vandaag. Ik bereik de stad waar de camping moet zijn. Een vervelende stad om in te rijden. Truus stuurt me via allerlei smalle weggetjes ergens heen. Dan zie ik in de verte hutje van leem. En wat zie ik even verder staan? Een satelietschotel. Een fatsoenlijk huis hebben ze niet maar tv hebben ze wel.

Camping San Nicoara aan linkerzijde zegt Truus. Maar waar ik ook kijk geen camping. Potverdorie! Dat is me deze vakantie te vaak gebeurt. Wat nou?

Ik ga door naar de volgende camping en ik zie gewoon wel wat ik onderweg tegen kom. Onderweg koop ik nog ’n kilo perziken en wat tomaten evenals ’n fles limonadesiroop. Truus stuurt me weer 20 kilometer over zandwegen. Aan het begin van de Transfagarasan even verder dan Arefu zie ik in 'n flits 'n Lada Niva met 'n daktent.Dat is het stel uit Oostenrijk. Even later zie ik ’n prachtige plek om te overnachten.

 

Ik vraag aan wat mensen of ’t is toegestaan. De mensen vertellen dat het 10 Lei kost per voertuig om hier te overnachten. Mooi! Ik blijf hier en zoek ’n plek uit in de schaduw. Alleen de schaduw is aan de overkant van de beek. Maar,… als ’n Dacia dinges er is gekomen zal mij dat zeker lukken. De mensen komen wel even uit hun stoeltjes al ik begin aan de doorwading van de rivier die zo’n 30 cm diep is.

Er is, naar later blijkt ook een andere weg zonder de rivier te hoeven doorwaden.

 

Zonder probleem bereik ik de overkant en parkeer TheoDorus onder de bomen. Niet veel later komt de er ’n meneer met ’n geel hesje het geld innen. Hij vraagt waar ik vandaag kom en noteert dat in z’n boekje, geeft me ’n kwitantie en vraagt of ik nog naar boven ga? Naar boven? Vraag ik ‘m. Yes! To Poenari castle!

Ik had niet gezien dat het echte kasteel van Dracula boven me was. Ik wist wel dat ’t aan deze weg lag. Ik heb me de schoenen maar aangetrokken en ben op weggegaan naar het begin van de 1500!!!!! Traptreden om boven te komen.

 

Wat ’n beproeving zeg, tjonge. Niet zo’n beproeving als de beklimming van de Preikestole in Noorwegen maar toch hoort deze ook in de klasse ZWAAR!

De trap slingerde zich tegen de berg op naar boven en op de terugweg zag ik ’n jongen en ’n meisje de route afkorten door te klimmen tegen de steile wand op naar boven en ik maak ’n grapje. Waarom zou je makkelijk doen als ’t moeilijk kan. Daar konden ze wel om lachen en tijdens het bijkomen van de klim vroegen waar ik vandaan kwam en of ik ’n goedkope camping wist in de buurt want hun geld was bijna op. De twee waren met de motor op pad van uit Zweden. Zij uit Schotland en 19 lentes jong en net drie maanden haar motor rijbewijs en hij 24 jaar en komt uit Zweden. Ik sta op ’n prachtig mooie plek onder ’t kasteel aan ’n riviertje. Uitgelegd hoe er te komen en niet veel later zag ik ’n motor aan komen boven bij de toegangsweg.

Uitgelegd hoe er te komen en niet veel later zag ik ’n motor aan komen boven bij de toegangsweg. Ze durfden niet naar beneden te rijden omdat ‘t ’n lichte motor was en ze waren bang dat ze niet meer boeven zouden komen. Ze wilden ‘m boven aan de kant van de weg laten staan. Ik heb ze maar even uit die droom geholpen en heb het ding zelf maar naar beneden gehaald en door de rivier naar ’n mooie plek gereden. Toen ze de tent hadden staan, had ik twee Radlers koud staan. We hebben de avond samen door gebracht en gekletst over van alles e nog wat. Een douche was er niet dus ik heb me maar gewassen met het ijskoude water uit de rivier. Heerlijk. Nu voor ’t slapen gaan nog een glas wijn en dit verhaal even vastleggen. Morgen gaan we verder de Transfagarasan op. De bedoeling is om boven ergens te overnachten. Ik moest nog denken aan dat grietje. Drie maanden haar motorrijbewijs en dan met haar vriendje op zijn (terug getunde beginners) motor ’n trip door Europa te maken. Het was zeker geen dom blondje. Haar vriendje had ze getroffen in ’n ver land en ze was er gelijk maar gebleven.

Good night! De geest van Vlad Tepes Dracula zal waken over ons vannacht. (hoop ik)

 

Ik parkeer TheoDorus maar weer, net als vorig jaar onder de boom.

Captain Slow zoals ik 'm maar zal noemen maakt aanstalten om zijn ferry naar de overkant te sturen.

Een eigen waterput in de tuin.

Selfie

Klik hier voor deel 2

En hier voor deel 3