Roemenië 2014

Theodorus auf reisen

opmerkingen? mail naar webmaster@Theodorus.nu

Roemenië 2014

Dit jaar ga ik weer naar Roemenië. Ik heb de smaak te pakken gekregen.

De reis gaat dit jaar tot aan Constanta aan de Zwarte zee. Van daar uit ga ik richting Boekarest om daar oa. het megalomane paleis van wijlen Nicoleau Ceausecu te gaan bezoeken. Daarna ga ik op de koffie bij Thomas Baakman, een oud leerling van de school waar ik werkzaam ben. Hij bezit hier 'n soort van luxe kringloopwinkel/antiekzaak en bar.

Ook ga ik dit jaar weer de Transfăgăraşan rijden. Daarna is de TransAlpina aan de beurt.

 

Maar mijn eerste doel is “Fundatia Lidia“ Deze stichting geeft kinderen uit 't dorp Spinus en de kinderen uit naburige dorpen huiswerkbegeleiding. De kinderen kunnen hier spelen, krijgen te eten en te drinken. Ook is er 'n ouderen project. De ouderen die vaak eenzaam zijn omdat de kinderen voor werk vaak ver weg zijnworden een middag in de week opgehaald voor 'n kopje koffie met wat lekkers erbij. Tevens kunnen ze zich hier douchen, met of zonder hulp. Vaak moeten ze het zelf thuis nog doen met water uit de put.

Als laatste runt de stichting een crisisopvang voor moeders met hun kinderen. Moeders die vaak door het drankmisbruik van de man niet meer thuis kunnen wonen worden opgevangen in een huisje op het terrein.

 

Om e.e.a. te kunnen bekostigen is er 'n kleine camping. De combinatie van dit alles is wel wat vreemd. Naschoolse opvang, ouderenproject, crisisopvang en 'n camping lijkt mij wat te veel van het goede.

Vorig jaar was ik hier ook en zag 't er allemaal redelijk uit. Dit jaar was er een van de twee douches buiten gebruik en de deksel wan de waterput was ingestort. Ze hadden er maar wat takken omheen gelegd om te voorkomen dat er iemand in zou vallen.

Ik heb enkele maanden voor de vakantie op school al 'n briefje op 't prikbord gehangen met de vraag of err collega's zijn die wat spulletjes die ze toch niet meer gebruiken zoals pennen, potloden, kraaltjes, vouwpapier, stiften, kleurkrijt, puzzels, ballen, enz,

 

Veel collega's hebben er net als vorig jaar weer voor gezorgd dat ik met 'n volle bus op weg kon naar Roemenië.

Dag 1

 

Vanmorgen om 03.30 uur vertrokken. Het weer was niet bijzonder. Eenmaal op de autobahn kwam er dikke mist opzetten die aanhield tot het eind van de morgen. Er was dus ook niet veel te fotograferen.

Het was vanmorgen ook niet bepaald korte broeken weer. Eenmaal op de camping veranderde het weer en kon de korte broek weer aan.

 

Onderweg aan twee zijden van de autobahn kasteeltjes.

 

Tegen 13.00 uur kom ik aan bij camping

"Stausee Oberwald"

Gereden vandaag: 552 km.

Gem. snelheid: 57 km/u

Gem. verbruik 1:9.3

 

 

Dag 2

 

Vanmorgen ben ik iets over half acht vertrokken van de camping.

 

Het weer was lekker. Niet te warm, niet te koud.

 

Zonder problemen ben ik door Tsjechië en Slowakije gereden.

 

In Slowakije begon het zo hard te regenen dat ik de snelheid, die al niet hoog was naar beneden moest bijstellen.

 

Om 16.30 uur kom ik aan op camping Kis Duna in Hongarije.

De eigenaar van de camping herkende de bus en vroeg of ik al 'ns hier was geweest.

 

De camping is leeg en ik mag gaan staan waar ik wil. Later op de dag arriveren er nog een Duits gezin en een lifter.

 

Gereden vandaag: 562 km.

 

Gemiddelde snelheid: 63 km/u

 

Gemiddeld verbruik: 1:10.65

 

Dag 3

 

Vanmorgen was ik om 07.00 uur al uit de veren. en om 07.35 uur "on the road"

 

Vandaag heb ik ruim 400 km. voor de boeg.

 

Alles verloopt voorspoedig ik kom op de snelweg richting Budapest de vrachtwagens van Porsche motorsport en Caterham

 

tegen. Er zal wel weer wat te doen zin geweest op de Hungaroring. tot 08.40 uur, zo'n 60 kilometer voor Budapest. Grote

 

matrixborden boven de weg en borden op de vluchtstrook. UNFALL!! ACCIDENT!!!

 

Er heeft 'n vrachtwagen in brand gestaan. Het wrak is zojuist weg getakeld maar de restanten van de lading liggen er nog.

 

Het wegdek en geluidswal over de volle lengte van de truck zijn aan vervanging toe.

 

Alles bij elkaar heeft het oponthoud 'n klein half uur geduurd. Da's ook lang zat want zonder rijwind is het toch al welbehoorlijk warm in de bus.

 

En dan komt Budapest in zicht. Truus stuurt me, heel fijn gezellig midden door de stad.

 

Even later zie ik 'n T 34 van Russische makelij langs de weg staan. Ik gooi 'n anker uit om de bus tot stilstand te brengen.

 

Ik moet dat toch effe van dicht bij zien. Vorig jaar heb ik in Duitsland op 'n tankbaan in zoiets nog 'n poosje rond gebaggerd.

 

Dat was 'n geweldige ervaring.

 

En dan kom ik om 14.45 uur bij de Hongaars / Roemeense grens aan en ik zie de beambten naar mijn camper kijken en

 

wijzen. Ze overleggen blijkbaar wat de tactiek word. Even later is het mijn beurt. Allereerst moet de motor uit want ze krijgen

 

er pijn aan de oren van. Passport and cardocuments! Of ik wilde uitstappen en wilde blazen in 'n apparaatje. Dat laatste ging

 

al goed. Toen wilden ze allemaal mijn camper in. No way! Een voor een heren. Na vijf minuten hadden ze het gezien en

 

vroegen ze nog wat ik ging doen in Roemenie. Flierefluiten, zei ik in 't Nederlands. What? Vacation! Oooh,.. Allright.

 

Via 'n via, via weggetje ben ik doorgereden richting de camping in Spinus en kwam langs bovenstaande krotjes.

 

Heel veel mensen in Roemenie leven nog ver onder de armoedegrens.

 

Op onderstaande weg kom ik 'n stel blagen tegen met paard en wagen. Ik moet er achter blijven omdat de weg veel bochten bevat. De blagen krijgen mij in de gaten en het paard krijgt me er toch van langs met de zweep.

Harder en harder gaat 't.Om de snelheid maak ik me de minste zorgen. Om de achterwielen van die kar wel.

 

Veel wegen zijn slecht. Zo slecht dat je van rechts naar links gaat om de grootste gaten te ontwijken.

Vlak bij de camping zag ik al 'n koe in 'n greppel staan. Even later jaagt 'n boer al z'n vee de weg op richting stal.

 

Om 16.10 uur kom ik aan bij camping The Vinyard in Spinus.

 

Eenmaal op de camping trof ik twee briefjes aan die aan mij gericht waren.

 

Van de beheerders van de camping had ik wel gehoord dat er twee briefjes voor mij hingen.

 

Een briefje, wist ik maar 'n tweede? Van wie zou die nou kunnen zijn?

 

 

Wat leuk! van 'n oud collega. Die krijgen ook 'n kaartje van mij.

 

Tijdens het bijwerken van m'n site hoorde ik al 'n hele tijd geknetter. Waar ken ik dat geknetter toch van?..

 

Er ging 'n hele tijd overheen voor dat ik er achter kwam. Verrek!! Brand!!

 

Een boer uit 't dorp was z'n veld aan het afbranden.

 

Gereden vandaag: 464 km.

 

Gemiddelde sneheid: 51 km/u

 

Verbruik: 1:8.6

 

Dag 4

 

Vanochtend ben ik wakker geworden door de regen die op 't dak van de camper kletterde. Toen ik naar buiten keek zag ik 'n troosteloze camping en 'n ingestorte luifel. Ik blijf vandaag toch op deze plek dus tijd zat om de luifel te repareren.

 

Bij regen is het raadzaam om de luifel, of in te draaien of af te laten lopen zodat het water er makkelijk af kan lopen. Dat was ik gisterenavond dus vergeten. Daar ben ik vandaag nog even druk mee. Ik blijf toch vandaag op deze plek. Vandaag ga ik ook de mee gebrachte spulletjes afgeven. Ik ben erg benieuwd wat ze er van vinden. Omdat 't nog erg vroeg is begin ik maar met de was. Als 't 'n uur later eindelijk droog is begin ik met de reparatie van de luifel. Wonderwel is dat met vijf minuten gefikst. Een moertje losdraaien, zijkapje naar links er uit trekken. De poot er weer aan de achterzijde inschuiven.

Kapje terug plaatsen, moertje weer vastdraaien en klaar is kees.

 

Om half elf was ik uitgenodigd op de koffie bij Erwin & Ruth. Ze gaven me 'n klein beetje inzicht in het werk wat ze doen.

Een rondleiding door het grote pand, wat vroeger, in de tijd van de baron 'n paardenstal is geweest.

Alles ziet er verzorgd uit. Een soort van leslokaal waar les word gegeven aan twee groepen van 15. Als groep één les heeft kan groep twee spelen en andersom. Een computerlokaal met 'n flink aantal moderne gesponsorde computers en 'n bibliotheek waar de kinderen de benodigde boeken voor school kunnen lenen. Dit laatste in nauwe samenwerking met de school. Vanmiddag komen er weer rond de dertig!!! kinderen spelen en les volgen. Ze helpen me dan met de spulletjes die ik heb mee genomen uit de bus te halen.

Ik heb nog snel even de was opgehangen en besluit dan maar 'ns 'n wandeling te maken door 't dorp.

 

Bij het politiebureau stond warempel 'n politiewagen. Ik dacht dat ze hier nog op 'n varken rondreden maar het was 'n

 

moderne Dacia. De agent hield trouwens kantoor in de plaatselijke kroeg dat gelegen is naast de buurtsuper.

 

Tijdens m'n wandeling over modder en grindpaden heb ik me werkelijk afgevraagd hoe sommige mensen het droog hebben gehouden in hun woning want bij veel woningen kon ik van buiten door de wand over de zolder weer door het dak naar buiten kijken.

 

En dan komen de hulptroepen m'n bus leeghalen.Ik mag van de kids geen foto's maken maar wel van 'n blije Ruth & haar collega.

 

Ik loop daarna nog 'n rondje door de velden maar de lucht boven Spinus begint te betrekken. Ik wil niet nog 'n keer de luifel

 

repareren. Net voor 'n enorme onweersbui heb ik 'm ingedraaid.

 

De was hangt nog steeds te drogen onder de luifel. Ik denk dat dat vandaag niets meer word.

 

Dag 5

 

Vanmorgen ben ik iets voor half acht weggereden van uit Spinus. Als eerste op zoek naar 'n tankstation.Als ik de bult en gat weg gehad heb moet ik links. Ik weet van vorig jaar dat daar 'n tankstation was. Nu niet meer.

Op m'n Garmin navi zoek ik een in de buurt 'n andere. Bij aankomst bleek dat deze pomp al tientallen jaren niet meer pompt. Zo gaat 't zo'n twee uur door. Uiteindelijk heb ik er een gevonden die mij ook 'n vignet kan verkopen.

 

Onderweg kom ik allerlei narigheid (zo noem ik 't maar) tegen.

 

Dan kom ik 'n niets zeggend dorpje uit rijden, springt er vlak voor me 'n grijze man met dikke buik uit 'n Dacia politiewagen.

 

Ik moet stoppen!! Hij komt naar me toe lopen en brabbelt wat. Engels en Duits spreekt hij niet.

 

Hij neemt m'n papieren mee en wandelt op z'n gemak weer naar de auto met airco toe.

 

Even later stapt er een onbeschrijfelijk mooie jonge meid achter het stuur vandaan. Het zou zo maar 'n model kunnen zijn geweest. Zij spreekt wel Engels. Ik heb 67 gereden waar ik 50 mag. Wat verschrikkelijk! Ik heb 't echt niet in de gaten gehad.

ECHT niet!! Ik moet weer wachten in de bus. Ze gaat 'n ticket uitschrijven voor mij.

 

Even later komt ze terug met m'n papieren en met twee briefjes. Of ik even 90 Lei wil aftikken?

 

Da's omgerekend zo'n 20,40 Euro

 

Ik kon het niet laten om ze te vertellen in het Engels dat ik nog nooit 'n bekeuring had gekregen van zo'n mooie meid.

 

Ze had moeite om niet niet te glimlachen.

 

Ze had natuurlijk nog nooit aan zo'n stoere vent 'n bekeuring gegeven. (of zeg ik nou iets geks?)

 

En verder ga ik weer. Bergen komen in zicht en de eerste bergpas met leuke haarspeldjes heb ik even later al weer achter de rug.

 

Ik kom er vrij laat achter , maar ik wilde vandaag ook nog naar het "vrolijk kerkhof" in Sapanta.

 

Het is heel bijzonder om al die beschilderde graven te zien. Het laat zien wat de persoon in kwestie is overkomen.

Even later ga ik weer op weg naar de camping voor vandaag.

Wat heet lastig? Tjonge. Op de website van de camping vroegen ze om toch echt niet harder te rijden dan 30 km/u.

 

Ik haal nog niet eens 5 km/u. Dit was off road rijden en niet geschikt voor voertuigen of combinaties langer dan 5 meter.

 

Ik kom aan op camping Babou Maramures. Ik zoek 'n plekje.

 

Een prachtige campsite met modern en perfect sanitair.

 

En 't uitzicht vanuit m'n bedstee is weer geweldig!

De bergen in de verte zijn in Oekraine. Misschien, heeeel misschien ga ik morgen wel even de grens over.

Ik heb die bekeuring nog 'ns onder de loep gehouden. Ik kan me vergissen maar volgens mij heeft ze haar telefoonnummer er bij geschreven.

 

Gereden vandaag: 377 km. veel te veel. (door omstandigheden)

 

Gemiddeld snelheid: 50 km/u

 

Verbruik: +/- 1:9.5

 

Dag 6

 

 

Ik heb besloten om toch maar 'ns de grens met Oekraine over te gaan.

Goed en wel van de camping word ik aangehouden door 'n oudere man. Hij wil graag meerijden. Gaandeweg de rit kom ik er achter dat de man 'n mandenvlechter is en dat hij naar de markt wil. Eenmaal in de plaats van bestemming dirigeert hij me 'n zijstraat in. Ik moet stoppen voor 'n groot huis en hij laat z'n tas met inhoud in de bus liggen. Ik moet wachten.

 

Vijf minuten later komt hij met 'n rug vol rieten manden weer terug. Hij wil ze achter op het bed leggen.

 

Dat gaat 'je niet lukken vriend zeg ik 'm. Hij blijft aan de zijdeur trekken om 'm open te krijgen.

 

Hij snap dat hij de laatste 200 meter lopend moet afleggen. Als troost koop ik bij 'm 'n wasmand. Die had ik toch nog niet thuis. Dus waarom niet nu. Voor 60 Lei ben ik de man. Vooruit dan maar weer.

 

En verder ga ik weer richting de grens met Oekraine.

 

Ik parkeer TheoDorus op 'n ietwat ongelukkige plek. Vlak bij het busstation. Veel vrachtwagens en veel louche figuren.

Op hoop van Zegen dat alles er nog staat als ik terugkom wandel ik naar de grensovergang.

 

Ik kom bij de grens een 'n aardig meiske vraagt me naar de reden van het bezoek en geeft 'n stempel in m'n paspoort.

 

Even later bevindt ik me in Oekraïne in het plaatsje Zakarpattya.

 

Er is hier helemaal niets te beleven. Er rijden grote Benzen en Beamers rond met geblindeerde ramen.

 

Na 'n half uurtje wandel ik maar terug en krijg ik bij de grens 'n tweede stempel in m'n paspoort. Bij de Roemeense grens staat een hele rij Oekraïners te voet en met fiets wachten voor de grens. Ik word er uit gepikt omdat ze me 'n poosje geleden hebben gezien en nog weten dat ik uit Nederland kom waarschijnlijk. Ik mag eerst voor de mensen die wellicht al 'n tijdje wachten. Ik weiger en maak ze duidelijk dat ik niets meer ben dan de mensen die voor mij waren.

De Roemeense douanier raakt geïrriteerd. Kom! zegt hij. Ik blijf staan en enkelen beginnen zachtjes te klappen. Een half uur later was ik de grens over. Blijkbaar had me 'n hekel aan Oekraïners. Ik niet! Ik was eigenwijs.

 

Weer terug in Roemenië zie ik nog wat roestige oude meuk staan.

 

Even later ben ik al weer on the road richting camping de vuurplaats.

 

Een geweldig mooi landschap waar boeren nog boeren zijn. Waar de stront nog met de schep uit de stal op de mestvaalt geschept wordt

 

Dan wijst Truus me de N18 op oftwel de Prisloppas.

 

Het was me langs deze weg al eerder opgevallen, de plastic bouwwerken op onderstaande foto. Ik ben er achter dat hier

 

complete families in wonen. Even later zie ik hele dorpen van deze plastic bouwwerken.

 

Tjonge wat 'n hel is deze weg.

Enorme gaten. Zo groot dat je, je duikbrevet er in kunt halen. Ik laat TheoDorus langzaam in de gaten lopen en trek 'm er dan weer uit. Stapvoets met hordes Roemenen achter me aan die er met 'n kogelsgang door en over heen gaan.

 

Om ongeveer 15.00 uur kom ik aan bij camping de Vuurplaats.

 

De beheerders hebben 't perfect voor elkaar hier. Een super verzorgde camping met prachtig sanitair.

 

Bij aankomst op de camping vroeg de eigenaar of ik vanavond mee wilde eten.

Hij ging koken voor de gasten. Een aantal had zich al opgegeven. Waarom niet dacht ik.

En zo gebeurde het dat we verplicht werden om Duits te praten omdat er een Duits echtpaar bij zat. En lekker dat 't was! De wijn vloeide rijkelijk.

 

Het was nog lang onrustig.

 

Morgen blijf ik nog op deze camping. Vanavond kwam er 'n email van 'n leerling van de school waar ik werk, Laura van kaam,

je weet wel dat meiske dat The Voice Kids vorig jaar heeft gewonnen. Ze had nog twee kaarten voor het concert dat ze geeft in Ampion Doetinchem op op 1 november, de dag voor mijn verjaardag. Een cadeautje voor mezelf. Leuk!

 

Gereden vandaag: 227 km.

 

Verbruik: 1:10.05

 

Gemiddelde snelheid: 32 km/u

 

Dag 7

Goedemorgen allemaal.

 

 

Groot feest vandaag!! M'n moeder en m'n kleine grote vriend Tim zijn jarig!!! Van harte!

 

 

Heute ist es RUHE TAG! Ik kruip 08.00 uur uit m'n nest en ga eerst een ketel water op zetten. De alcohol van gisteren avond is weer verdampt. De was heb ik gisterenavond al in de emmer gedaan dus dat hang ik zo meteen even aan de draad.

 

Ik bedenk me dat ik ook nog brood moet halen dus ik wandel even naar de Roemeense vestiging van bakkerij ten Have om 'n brood te halen. Het valt me tegen. Hier moet ik betalen voor 'n brood. 0,52 Euro omgerekend. Ja ze

weten hier wel van prijzen. Maar, het is vakantie, dus 't mag wat kosten.

 

Na de koffie en de boterham met Roemeense honing wandel ik het dorp in op zoek naar 'n postkantoor.

 

Za'k 't durven of za'k 't niet durven?

 

Toen ik zag dat de balken aan elkaar waren geknoopt met ijzerdraad za'k 't toch maar niet durven!

 

En de boeren maaien hier nog zoals vroeger bij ons. met de zeis.

 

M'n buren uit Kleve Dld.. vertrekken weer.

Ze gaan naar de volgende camping via 'n of road weg. Lijkt me spannend en ik ga kijken of TheoDorus dat ook aan kan.

Volgens mij was de pas die ik gisteren heb gereden ook aardig off road! (Een paar dagen later zou ik ook echt off road gaan.) Toen ik vanmiddag voor de tweede keer uit 't dorp kwam lopen zag ik 'n stel mensen water tappen bij een soort van bon. Ik er heen en uiteindelijk kwam ik er achter dat ze thuis alleen 'n put hadden maar dat dit water beter was.

 

Na 't eten krijg ik buren. Roemeense buren. 'N jong stel die voor 't eerst met 'n caravan op pad zijn.

Geweldig om te zien hoe dat allemaal in z'n werk gaat. Ze krijgen de caravan niet van de haak. Ze wilden de caravan laten staan zoals ze 'm neer hadden gezet. (scheef) De camping eigenaar gaat er zich mee bemoeien. Hij haalt 'n waterpas, verloopstekker enz, enz. Ik help de man met de tent aan de caravan te ritsen. De man wist niet dat het 'n soort van wintervoortent is. Zo'n heel klein gevalletje. Z'n vrouw is alleen maar met de kleine bezig, en bezig met zoveel mogelijk sigaretten achter elkaar te roken. En niet te vergeten, te spelen met haar telefoon. Ik begin me te ergeren. Hij krijgt 't niet voor elkaar en ik besluit 'm te gaan helpen. Hij is erg blij want hij snapt er geen snars van.

 

Na 'n paar minuten ben ik er uit. Het buizen systeem bestaat uit meerdere systemen en is ook nog incompleet.

We besluiten er mee te stoppen. De camping eigenaar adviseert hem om morgen met de tent en de stokken naar tentenbedrijf hier in de buurt te gaan. Ik vind 't wel sneu. Het kleine ventje krijgt van mij een lekkere lolly. Hij is in ieder geval wel blij.

 

Ik trek 'n fles wijn open en geniet nog even van de avond zon. Dan ga ik 't zaakie schockproof klaarmaken voor de reis van morgen. De campingeigenaar komt bij me met 'n fles rode wijn waar ik me gisterenavond te goed aan heb gedaan. Iets te goed achteraf.

Tot morgen dan maar weer!

 

Dag 8

Goedendag dan maar weer!

 

Om 06.30 ging m'n telefonische wekker weer vreselijk te keer. Ik kruip uit de bedstee en begin maar vast met 't maken van koffie. Ik begin met 't opruimen van alles zodat ik 08.00 uur Roemeense tijd weg kan. Zo tegen 08.10 uur ben ik zo ver. Ik neem afscheid van de campingeigenaar. Het was 'n fijne en schone camping. Ik kom er graag nog 'n keer terug.

 

Enkele uren later zie ik 'n verwijzing naar 'n kasteel. Dat lijkt me leuk en daar ga ik heen.

 

Van 'n afstand ziet 't er mooi uit. Het zaakje zit op slot. Geen beweging in te krijgen. Ik loop er om heen en zie 'n mannetje lopen. Ik vraag 'm of hij de sleutel heeft. Vorig jaar bij de ruïne van 'n oud klooster is deze truc gelukt. Hij heeft geen sleutel maar,... Ik mag wel in zijn moestuin gaan om vanuit daar wat foto's te maken. Nou,.. da's toch aardig.

 

Ik loop nog even in de buurt rond om te kijken of ik nog iemand tegen kom die wel weet waar de sleutel is maar helaas. Ik ga weer verder en op 'n gegeven moment zegt Truus "Sla rechts af op onverharde weg" in kijk op m'n navi en zie dat er inderdaad 'n weggetje is. Als ik even later onderaan dat weggetje ben zie ik dat de weg overgaat in 'n watertje. Dat doe ik toch maar niet. Dan liever achterwaarts weer terug rijden.

 

Om 13.30 uur kom ik aan bij Vasskert camping.

 

Een mooie camping maar, met naar mijn mening te veel Nederlanders. Ik vertrek morgenvroeg weer.

 

De route van vandaag is weer bijgewerkt op de landkaart.

Blauw = 2013 Rood = 2014

 

Terwijl ik hier mee bezig ben ontving ik 'n sms van m'n GPS tracer. Er is geen verbinding meer. Na onderzoek blijkt het ding geen stroom meer te krijgen. Op de een of andere manier is er 'n zekering kapot. Het was 'n glaszekering. Hoe en waarom 't ding kapot is gegaan weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik geen glaszekeringen bij me heb. Wel 'n schroefje dat even groot is. Het geheel werkt weer en morgen ga ik op zoek naar glaszekeringen.

 

Gereden vandaag: 287 km.

 

Verbruik: 1:11.2

 

Gemiddelde snelheid: 43 km/u

 

Dag 9

Na 'n nacht vol donder en bliksem was 't vanmorgen om 07.00 uur weer prachtig mooi vakantie weer.

 

Om 08.10 uur ben ik weer on the road richting Vampire camping in Bran.

 

Halverwege de tocht van vandaag zie ik 'n verwijzing naar 'n kerkburcht. Daar wil ik heen.

 

De lastigste wegen er naar toe natuurlijk. Onderweg naar boven zie ik 'm al.

 

Ik parkeer TheoDorus en wandel naar 'n poort die lijkt te horen bij de kerkburcht. Maar nee. Dan vraag ik 'n mevrouw. Maar die wil eerst geld zien. Ik loop door en zie 'n paar opgeschoten jongens en vraag ze wie de sleutel van de kerk heeft. Een van de twee schreeuwt 'n huis naar binnen en luttele seconden later komt er 'n mobiele telefoon door het raam naar buiten.

 

Hij gaat in de weer met de telefoon. Dan vraagt hij Germania? Germania? Of ik Duits spreek? Natuurlijk. Ik krijg de telefoon in m'n hand gedrukt en iemand aan de andere kant meldt zich. Ik vraag of hij de persoon is van de sleutel naar van de kerk?

Hij komt naar me toe zegt hij. Ik wacht en er vormt zich 'n groepje "blagen" (zoals mijn oud collega Jan ze noemt) om me heen en beginnen aan me te plukken. Een van die "blagen" is zelfs zo brutaal dat hij iets uit m'n broekzak wil pakken. Die kijk ik even recht in de ogen. Hij neemt afstand. Allemaal krijgen ze 'n Chupa Chup lolly en 'n klein klompje aan 'n sleutelhanger.

Het brutale ventje moet wachten, hoewel hij het daar vreselijk moeite mee heeft.

De regelaar komt terug rennen en schreeuwt Centru!!!! Wat Centru, vraag ik 'm. Ik ontmoet de sleutelhouder in het centrum.

 

Ik rij terug richting wat ik denk dat het centrum is. Maar nee hoor, geen meneer met sleutel.

Het pad waar ik TheoDorus ingereden hebt is heel erg smal. TheoDorus 'n kilometer achteruit rijden daar heb ik geen zin in. Gewoon bij 'n boertje achter het huis door de hopen peerdestront en daar draaien. Heerlijk!

 

Ik denk dat me 'n oor is aangenaaid door de kleine regelaar.

 

Dan rij ik weer terug om die regelaar weer op te sporen. Ik had 'm voor de moeite 10 Lei gegeven.

Opeens zie ik iemand in 'n stokoude slOpel Corsa zwaaien naar mij. Dat moet 'm zijn.

We maken kennis met elkaar en ik moet instappen. We knallen met die Corsa de bult op en de rondleiding begint.

 

Bij elke deur of boog wist hij wel wat te vertellen in perfect Duits. Dat had hij geleerd hier lang geleden.

 

Heel lang geleden was iedereen die hier woonde verplicht om naar school te gaan. Zeven jaren lang vertelde de gids.

 

Ongeacht of je pastoor, boer, burgermeester of een geitenhoeder was. De school was in handen van de kerk en er werd in dit dorp Duits gesproken. Roemeens kwam niet aan de orde. De kerk stamt uit 1400 en heel veel van de originele details zijn nog aanwezig. Het geheel is vervallen en word zo nu en dan, als er geld is opgeknapt.

 

Zelfs ten tijde van Ceausescu werd er hier ondanks dat het verboden was binnen de muren gewoon les gegeven. Drie scholen waren er. Een basisschool, 'n school voor jongens en 'n school voor meisjes.

 

De man rommelt in wat kasten en er komen antieke landkaarten, die vroeger in de schooltjes gebruik zijn op tafel. Met de hand getekend. Hij heeft ook nog verteld door welke bekende persoon maar dat weet ik niet meer.

Tevens trommelt hij een stapel erg oude en handgeschreven Bijbels op tafel. Allemaal erg interessant.

 

De rondleiding loopt op z'n einde en we gaan weer in de Corsa de bult naar beneden.

 

Ik bedank de man vriendelijk en schuift 'm wat toe. Hij is er blij mee.

 

Ik ga weer de lange zandweg naar beneden en vervolg m'n weg naar de camping voor vandaag.

 

Ik kom onderweg weer langs allerlei nederzettingen.

 

Dan,.. om 12.30 uur arriveer ik bij Vampire camping.

 

Het zier er weer naar uit dat 't net als gisteren avond weer gaat regenen.

 

We hebben inderdaad 'n paar spettertjes gehad. Na 't eten besluit ik nog even door 't centrum van Bran te lopen.

 

Ik maak er voor vandaag 'n eind aan. Er staat 'n fles in de koelkast te wachten om met 'n plof ontkurkt te worden.

 

Tot morgen maar weer!

 

Gereden vandaag: 208 km.

 

Totale afstand: 2683 km.

 

Gemiddeld verbruik: 1:10.3

 

Gemiddelde snelheid: 38 km/u

Ik maak er voor vandaag 'n eind aan. Er staat 'n fles in de koelkast te wachten om met 'n plof ontkurkt te worden.

 

Tot morgen maar weer!

 

Dag 10

Ik ga weer op pad. Weer weg van Vampire camping. Voor de verandering rijd ik over 'n perfect geasfalteerde weg. Ik ga de moddervulkanen in de buurt van Buzau opzoeken. Om daarna in de buurt naar camping La Hangar te gaan.

Onderweg passeer ik 'n oorlogskerkhof en monument. Ik parkeer Theodorus aan de kant van de weg en neem 'n kijkje. Het blijkt 'n kerkhof te zijn met oorlogsslachtoffers van de eerste wereldoorlog. Voor 't monument zie ik 'n stalen deur. Nieuwsgierig als ik ben voel ik of de deur open is. Ja! Hij is waarempel open. Als ik de deur geheel geopend hebt en er voldoende licht binnen komt zie ik wat voor 'n ruimte het is. Een knekelkamer.

Zo blijft er toch nog wat op 't schap liggen.

Als ik even later weer op weg ben zie ik 'n verwijzing naar 'n klooster. Het is 'n weg voor de tweede versnelling maar Theodorus komt er wel. Ik parkeer de bus bij de poort en ga me omkleden want in 'n korte broek 'n klooster bezoeken kan niet.

Na 'n half uurtje heb ik 't allemaal gezien en ga op weg naar de moddervulkanen. Over meer dan mooie wegen en door schitterende landschappen. Dit is echt genieten. Maar dan. Je raadt 't al. De weg gaat over in grind.

Het word smaller en smaller, steiler en steiler. Ik sta voor een slecht onderhouden bruggetje met los liggende houten planken. Heel snel stel ik me de vraag; doen of niet doen? Ik doe 't! Ik rij 'n stukje naar achteren om vaart te maken. Het lukt ik ben er over maar sta bijna tegen 'n Lada 1200 aan die net de bocht om kwam. Volgepakt op de achterbank en in de kofferbak met meloenen. Ik kan onmogelijk om 'm heen rijden vanwege 'n afgrond en hij kan niet meer achteruit naar boven rijden. Het gaat redelijk steil naar boven en die oude, volgepakte Lada heeft er de kracht niet meer voor. Ik zet mijn voorbumper tegen zijn voorbumper. Moeders springt nog snel uit de Lada.

Ik druk 'm met gemak heel voorzichtig naar boven en ik kan er weer langs. Problem solved! Alle partijen blij en ik ga verder naar de vulkanen. Die ik enkele minuten later bereik en na het betalen van 4 Lei mag ik het terrein oplopen. De oppasser vertelde nog wel effe dat ik geen modder mocht meenemen. No problem sir! Zo ben ik niet.

Ik loop 'n tijdje rond bij de bubbelende bronnen en steek natuurlijk 'n stuk hard geworden modder in m'n zak. Ik heb 't hier wel snel gezien en ga snel verder richting camping La Hangar 'n kilometer verderop.

Het overdekte terras moet ik delen met 'n ietwat tipisch Duits gezin.

Als ik na 't eten m'n website aan het bijwerken ben komt een alleraardigst Duits meisje vragen of ik morgen toevallig richting Buzau ga. En als dit zo is of ze dan met haar vriendin mee mag rijden. Ja, dat mag wel maar ik heb maar een stoel vrij. Dus als er eentje geen bezwaar heeft om achterin de bus tegen het bed te moeten zitten , kunnen ze mee rijden. Ze word helemaal blij als ze hoort dat ik naar Braila ga want daar willen zij ook naar toe. Ze reizen al liftend door Roemenië.

Gereden vandaag: 219 km.

Totale afstand: 2901 km.

Verbruik: 1:8.4

Gem. snelheid: 32 km./uur

Dag 11

Ik kan 't toch niet laten, er is licht zat dus ik maak foto's zonder flits.

Ik beklim de heuvel achter de camping.

Vanmorgen was ik al vroeg m'n bed uit. Een deel van de Duitse familie sliep buiten onder 't afdak. Het was om 06.30 uur al heerlijk warm. Voor 08.00 uur staat het vertrek gepland. Vandaag vergezeld door twee Duitse meiden Anna & Melanie, die al liftend door Roemenië trekken. Je moet 't maar durven.

Over iets meer dan anderhalve week vertrekt hun vliegtuig vanuit Boekarest. De zware rugzakken van de dames leg ik op 't bed. Zo'n 50 km. voor Braila zie ik in de verte 'n politiewagen staan en 'n mannetje er voor. De dames raken licht in paniek als ik zeg dat ik 'n politiecontrole verwacht. We moeten inderdaad stoppen. De agent brabbelt wat en ik vraag of hij Engels of Duits spreekt. Nee dus. Hij kijkt niet eens in de bus en heeft niet eens aandacht voor mijn pasaagier op de stoel naast me. Ik krijg m'n papieren terug en hij brabbelt in heel slecht Engels zoiets van Als je in Roemenië bent spreek je Roemeens. Ik zet de dames iets verder dan mijn camping voor vandaag af. We wisselen nog wat gegevens uit en wens ze 'n voorspoedige reis.

Om 11.00 uur arriveer ik bij Camping Donaris. Een camping uit het communistische tijdperk. Alles is oud. Maar alles werkt wel naar behoren. Ik mag 'n plek uitzoeken. Ik parkeer Theodorus onder 'n boom. In de schaduw vanuit m'n luie stoel met Wifi. Wat wil 'n mens nog meer.

Alles is oud..

Als je vroeger heel erg goed je best deed voor je baas dan had je de kans om 'n weekje op vakantie te mogen in bovenstaand kleine huisje. Er stonden nog heel wat van deze oude huisjes en sinds kort ook enkele nieuwe.

Alle groeten voor het restaurant komen uit eigen tuin. Toen ik door de groententuin liep kwam de kok met 'n mandje om wat tomaten te halen. Even later kwam hij mij twee afgewassen tomaten brengen. Heerlijk!

Na 'n drukke middag begint m'n maag te knorren Ik besluit om in het restaurant van de camping maar wat te gaan eten. Compleet met fles water en wijn ben ik nog geen € 7,- kwijt.

 

Het is 18.00 uur als het gaat regenen. Heerlijk! Het koelt eindelijk wat af.

Gereden vandaag: 141 km.

Totale afstand: 3042 km.

Gem. snelheid: 32 km. / uur

Dag 12

Vanmorgen was ik bizar vroeg wakker omdat er 'n tak tegen de bus sloeg. E van later was dat probleem verholpen. De tak afgezaagd en ik ben weer snel in m'n mand gekropen.

Toen ik op 07.30 uur weer uit m'n mand kroop was 't zonnetje al aan het opwarmen. Ik ga weer op pad en even later zegt Truus "ga aan boord veerboot" Yes! Ik ga de Donau over.

 

 

Het was 'n oude "soort van"catamaran. Twee rompen met daar tussen 'n dek waar voertuigen op konden rijden. Het was 'n boot vol met gaten. Het was voor personenauto's moeilijk op en af rijden omdat 't verschil in hoogte wel 15 cm. was

Eenmaal van de boot kwam ik in 'n wonderschoon landschap dat me soms deed denken aan Noorwegen.

Ik nader Tulcea maar het is niet echt mijn stad. Rond de klok van 11.00 uur Roemeense tijd wordt ik aangehouden door 'n man met 'n kapiteinspetje op. Hij vraagt of ik 'n camping zoek. Je hebt geluk! Ik heb nog 'n plekje vrij.

De campingeigenaar schijn drie boten te hebben waarmee hij z'n gasten tegen betaling van € 100,- door de Donaudelta vaart. Da's veel te duur zeg ik tegen 'm. Ga je eerst maar 'ns thuis voelen op m'n camping met douche, toilet en zwembad. Straks kom ik terug.

Een half uur later komt hij me vertellen dat ik ook voor € 80,- mee mag. Die prijs staat me wel aan. Maarrrr,.. zoveel geld heb ik helemaal niet in contanten bij me. Wat nu? Dikbuik laat me in z'n Dacia (Renault 1200 TL) plaatsnemen en we scheuren met bloedstollende snelheid over kruisingen, halen zowel links als rechts in voor onoverzichtelijk bochten. ik sta doodsangsten uit. Hij brengt me naar 'n flappentapper.

Als er 'n potentiele klant voor de camping aan komt loopt hij heel gewoon de straat op en houd de auto aan. Hij spreekt z'n talen. Engels, Duits en Frans is geen probleem.

Ik ga mee voor de vier en 'n half uur durende boottocht door de Donaudelta. De buurjongen is kapitein op de boot en Dikbuik nestelt zich weerop z'n krukje bij zijn bureau op straat.

 

Het "Catshuis"van de Roemeense minister president.

Gereden vandaag: 139 km.

Gem. snelheid: 39 km./uur

Verbruik: 1:9.50

Tijdens 't bewerken van m'n website klopt Kapitein Dikbuik aan de deur en vraagt of ik wijn kom drinken. Nou,..als je er om vraagt, ik lust wel wat. Als ik na 'n paar uur en enkele longdrinkglazen met wijn weer bij m'n camper kom heb ik meer dan genoeg alcohol achter de kiezen. Ik probeer m'n website af te ronden.

Dag13

Vanmorgen heb ik uitgeslapen tot half acht. M'n buren hadden er 'n puinhoop van gemaakt. Om te kunnen slapen moesten ze alle rotzooi uit hun bus gooien.

Ik breek weer op en neem afscheid van kapitein Dikbuik. Onderweg zie ik in de verte 'n ruine. Daar wil ik heen. Door 'n prachtige en waterrijke omgeving arriveer ik bij de ruine.

Ik betaal 3 Lei en mag naar binnen. Wat heet binnen? Er is helemaal geen binnen meer. Alleen de buitenmuren staan nog maar overeind.

Van 'n afstandje zie ik dat er 'n stuk gaas is gemaakt voor 'n opening in de toren. Als ik dichterbij kom zie ik dat men ook al erg druk is geweest om dat gaas los te peuteren. Ik peuter ook even en met enig wringen ben ik binnen want ik wil 'n foto maken vanuit het raampje in de toren.

Dat raampje zit overigens wel 'n meter of wat boven me. Het koste me effe wat tijd en 'n zere vinger maar ik heb 't gered om boven te komen.

Met 'n half uurtje heb ik 't hier wel gezien en ik ga verder richting Constanta. Ik kom door grote industrie gebieden met enorme petrochemische fabrieken van Rom Petrol.

Om 12.00 uur kom ik aan bij camping Holidays. Een mega camping waar 'n paar duizend (Roemeense en 'n enkele Duitser) gasten verblijven. De twee dames achter de balie spreken alle talen als 't maar Roemeens is.Waardeloos! Als ik in 't Engels vraag of ik stroom kan krijgen snappen ze me niet. Ik wijs 'n stekker aan achter de balie en dan zie ik dat er bij de dames 'n lampje gaat branden. Na elke vraag volgt er bij de dames 'n diepe zucht.

Ik krijg van een van de grietjes achter de balie wel 'n heel toepasselijk nummer mee.

Ik zoek snel 'n plekje voor vannacht. Langer wil ik hier niet staan. Allerlei macho figuren met dito auto's hebben de deuren open en de radio snoeihard staan.

Nadat ik TheoDorus op z'n plek heb staan wil er nog iemand 'n tent voor me opzetten. Die heb ik snel verteld dat ik, als ze 'm laten staan morgenvroeg om acht uur over ze heen hobbel. Ze snappen me.

Ik ben geen strand mens dus zoek ik snel de schaduw onder m'n luifel weer op en pak een boek en 'n fles wijn.

's Avonds, als 't gaat schemeren ga ik nog even terug om wat foto's te maken. Op de achtergrond de stad Constanta.

Gereden vandaag: 155 km.

Totale afstand: 3336 km.

Gem. snelheid: 37 km./u

Verbruik: 1:11.06

Dag 14

Ik ben gelukkig weer weg van die mega camping. Alles verloopt onderweg zoals 't moet. Niets geen problemen of verassingen.

Een stuk na Constanta ben ik de snelweg opgegaan richting Boekarest.

Meer dan 150 km. perfecte snelweg Onderweg passeer ik 'n grote sluis waar ik even 'n kijkje ga nemen.

Dan passeer ik ook nog een bijzondere spoorbrug.

Het centrum van Boekarest komt in zicht. Ik rij richting het parlementsgebouw.

Je moet wel aan alle kanten ogen en oren open houden want sommigen willen met de Dacia's wel onder m'n bus doorrijden. Ze toeteren en blijven toeteren. Maar wat wil zo'n ienie mienie Dacia nou tegen zo'n grote groene bus beginnen? Niets toch?

Camping Casa Alba. Voor 166 Lei ben ik voor twee dagen verzekerd van 'n prachtige plek onder de bomen.

Ik ben beland in 'n nest van Italianen. Als ik TheoDorus op z'n plek heb staan komen er nog veel meer bij. Ze kijken en wijzen naar mij. Eigenlijk willen ze me weg hebben zodat ze met z'n drieën naast elkaar kunnen staan. Ze durven het alleen nog niet te vragen want niemand spreekt er Engels of Duits. Achteraf blijkt dat ze super aardig zijn. Als ze zien dat ik 'n Spaanse wijn drink bij het eten komen ze meteen met 'n Italiaanse wijn bij me. Die moet ik natuurlijk proeven. Jammie!

Om 18.00 uur staat de gehele camping bomvol met Italiaanse campers. Er is 'n club van Italiaanse campers die 'n tour maken door Roemenië.

Midden door Boekarest.

Gereden vandaag: 246 km.

Totale afstand: 3583 km.

Gem. snelheid: 53 km./u

Dag 15

Vanmorgen was ik weer vroeg uit de veren. Als eerste de bus maar 'ns open gezet zodat alles kon doorwaaien. Een kopje koffie en 'n boterham en de dag is weer begonnen. Vandaag heb ik 'n heleboel dingen op 't programma staan. Zoals 'n bezoek aan het paleis, het cafe van oud leerling Thomas Baakman, begraafplaats van de Ceausescu's en ik wil nog even door het oude stads centrum wandelen.

Gisteren bij aankomst op de camping had ik geregeld dat de beheerder van de camping een taxi zou bellen maar op dit moment is de receptie nog gesloten. Ik besluit om naar de grote weg te lopen om 'n taxi aan te houden. Het lukt om 'n taxi van de straat te plukken. Meteen de goede want je hebt twee soorten. Een dure (3,7 Lei per km.) en 'n goedkope (1,3 Lei per km.) Voor net geen 19 Lei (€ 4,30) stond ik bij de achterzijde van het paleis. Precies bij de ingangen waar de toegangskaarten verkocht werden. Om 10.00 uur Roemeense tijd was ik binnen in het paleis, wachtend op 't moment dat ik door de scanner zou moeten. De toegangscontrole was scherp. Ik zag mensen hun zakken leeg halen en de inhoud in 'n bakje leggen. Paspoorten werden ingenomen en toegangspassen werden uitgereikt. Foto's maken was streng verboden. Over filmen werd niet gesproken. Hm,.. Van de film kan ik 'n screenshot maken en die plaatsen op m'n website. Onze rondleiding begint en 'n alleraardigst meisje begint te vertellen. In alle zalen die we aandeden vertelde ze het zelfde verhaal. Deze zaal is zo en zo groot en zo en zo hoog. We kwamen in een enorme hal die gebruikt zou worden bij ontvangsten van wereldleiders. Aan weerskanten van deze hal had men twee enorme trappen van marmer gemaakt. Een voor Nicolae en een voor Elena. Nicolae, de malloot had deze vijf!!! maal overnieuw laten maken omdat ze volgens hem niet goed waren.

Op niets is hier gespaard. Er is zeer zeldzaam roze marmer naar hier getransporteerd om te worden verwerkt in de wanden en vloeren. Vloerkleden, sommige hier ter plekke vervaardigd corresponderen weer met de motieven in vloer en plafond. Weefmachines moesten worden afgebroken om hier weer te worden opgebouwd. Sommige vloerkleden wegen meer dan 4 ton! Veel te zwaar om naar hun plek te worden gebracht. Gordijnen met een hoogte van meer dan 10 meter en 'n gewicht van meer dan 250 kg. hingen voor de ramen

Het mooiste van de rondleiding was de "bordesscene"

Ik was best wel blij dat de rondleiding na twee kilometer gelopen te hebben afgelopen was. Ik ben er klaar mee. De rondleiding was okay voor een keer. Een tweede keer hoeft niet meer.

Nicolae en Elena hebben hun paleis nooit helemaal klaar gezien want dat was 't pas in 1994. Er schijnen zo'n 700!! architecten aan gewerkt te hebben. De vrouwelijke hoofdarchitect was ten tijde van de bouw pas 28 jaar oud. Ik zorg dat ik m'n paspoort terug krijg en wandel richting het oude centrum van de stad op zoek naar het cafe van Thomas Baakman.

Ik wandel langs lanen en over fietspaden met bomen. Aan de voorzijde van het paleis maak ik nog even 'n foto. De stadsplattegrond van Theo & Hendrien heeft z'n dienst weer bewezen.

Boven de City Grill heeft Thomas z'n zaak.

Het oude centrum is erg gezellig en bij Thomas op het balkon is het goed toeven.

Hij laat me z'n zaak zien en wat er allemaal te koop is. Letterlijk alles is te koop.

Een van de medewerkers van Thomas schrijft in 't Roemeens op 'n stuk papier dat ik naar het graf van de Ceausescu's wil. Dit kan ik aan 'n taxichauffeur laten zien. Ik neem afscheid van Thomas en z'n vriendin en wandel nog even door 't oude centrum en zoek dan weer 'n taxi op. Als ik dit briefje aan 'n taxichauffeur laat lezen haalt deze z'n schouders op. Op het briefje staat blijkbaar dat ik naar de militaire begraafplaats wil. Er blijken in Boekarest drie van deze begraafplaatsen te zijn. Als ik de naam Ceausescu zeg en m'n handen in 'n slaaphouding houd snapt hij het. Hij grijnst! Ik mag plaats nemen. Na zo'n tien minuten stopt hij bij een muur met 'n poort. Hier is 't maakt hij me duidelijk. Ik betaal 'm en wandel de begraafplaats op. Enorm grote praalgraven zie ik. Er rijden vreemd genoeg auto's rond op dit kerkhof. Ik loop tegen een soort van kapel aan en wandel naar binnen. Er staan aan de kant grote brede tafels met daar op lijkkisten die open zijn. Er liggen overleden mensen in. Da's toch heel anders dan bij ons in Nederland. Ik moet er wel even aan wennen. Er word me gevraagd om geen foto's te maken als ze m'n uit de kluiten gewassen Canon zien. Ik maak ze duidelijk dat ik uit Nederland kom en absoluut geen idee had dat deze ruimte werd gebruikt om afscheid te nemen van de overledenen.

Ik loop weer naar buiten en meteen valt me het graf van de Ceausescu's op.

Na 't maken van de nodige foto's van het graf , waarbij ik me ongelukkig voel omdat ik word aangestaard door de mensen die achter 't graf aan 't werk zijn wandel ik weer verder langs diverse praalgraven. Ik koop in de stad nog wat te eten en te drinken en pluk even later 'n taxi van de straat om me weer naar TheoDorus te brengen. De chauffeur is 'n gezellige prater. Hij wil weten waar ik vandaan kom en hoe ik hier verzeid ben geraakt. Ik word even later weer veilig voor de camping afgezet.

Op de camping zijn de Italianen druk met van alles en nog wat. Ik ga me druk maken met het eten van vandaag. Morgen word het weer 'n bijzondere dag. Ik ga de plek bezoeken waar de Ceausescu's aan hun eind zijn gekomen. Het cavaleriemuseum in Targoviste.

Dag 16

Goedemorgen maar weer!

 

Het is raar maar ik word hier in Roemenië elke dag ontzettend vroeg wakker. Vanmorgen weer om 06.00 uur. Ik heb 't nog 'n tijdje kunnen rekken maar 'n half uur later ben ik toch maar m'n bedstee uitgekropen. Boterham, kopje koffie en weer is er 'n mooie dag aangebroken. Vandaag ga ik weer terug naar Vampire camping. Niet dat het zo'n mooie camping is maar het ligt gewoon op m'n route. Het zal twee jaar geleden zijn geweest toen ik 'n krantenartikel kreeg van 'n collega dat ging over de terrechtstelling van Nicoleau en Elena Ceausescu in 'n Cavalerieschool in Targoviste. Interessant verhaal. Ik ga Googlen en kom er na 'n tijdje achter waar dat heeft plaats gevonden. Het (schijn) proces heeft plaats gevonden in de Cavalerieschool Ferdinant de eerste in Targoviste. Ik heb 't artikel nog steeds bewaard. Na 'tproces werden de twee onderzocht en gezond genoeg bevonden om te kunnen sterven. Ik heb 't twee keer gelezen maar 't stond er echt! Targoviste ligt ook op de route dus daar ga ik zeker heen. Het was lastig te vinden maar uiteindelijk heb ik Cavalerieschool Ferdinant de eerste gevonden door 't op straat te vragen.

Er staat 'n touringcar vol Japanners voor de deur. Ik wandel naar binnen, koop 'n kaartje en eigenlijk herken ik de eerste kamer die ik zie meteen. Op internet circuleren diverse filmpjes van de rechtszitting van de Ceausescu's. Ik zie ze nog zitten.

De beklaagdenbank.

Links de tafel van de rechter.

Een kamer verder was destijds toegewezen als slaapkamer voor de Ceausescu's en hun bewaker.

De ramen van deze ruimte zijn afgeschermd met vilten dekens want de buitenwereld mocht natuurlijk niet weten welke personen zich hier binnen bevonden.

Op de binnenplaats is 'n plaquette opgehangen bij de plek waar de "Conducator" zoals Nicolea zich graag liet noemen samen met z'n vrouw Elena geëxecuteerd.

De contouren van de lichamen is met witte verf aangegeven.

De kogelgaten zijn nog zichtbaar.

Even later heb ik weer 'n plek gevonden op Vampire camping in Bran.

Enige tijd later verlaat ik toch wel onder de indruk het museum en ik rij weer door de troosteloze straten van Targoviste.

Gereden vandaag: 218 km.

Totale afstand: 3800 km.

Gem snelheid: 35 km. / uur

Verbruik: 1:9.38

Dag 17

Na niet zo'n beste nacht rolde ik vanmorgen om 07. uur Roemeense tijd uit m'n bedstee. Gisterenavond viel om 23.00 uur de stroom even uit om 23.30 uur definitief uit te gaan. Er was vannacht ergens in de buurt 'n fikse ruzie tussen wat zwerfhonden. Het blaffen bleef maar aanhouden. Om 06.00 uur ging m'n tv weer aan. Er was dus weeer stroom. Veel koelkasten op de camping zullen vannacht ontdooid zijn. Die van mij gelukkig niet want die gaat gewoon verder via de 230 Volt omvormer. Een douche, boterham en vooral koffie moet er aan te pas komen voor ik me weer okay voel. Ik ga de spullen weer vast zetten, controleer 't oliepeil en ik ben weer ready to go!

Onderweg kwam ik weer 'n bordje tegen dat er weer 'n klooster in de buurt is. Ik ga er nog een bezoeken. Op weg naar 't klooster zie ik een oudere dame met boodschappen aan de kant van de weg staan wachten op 'n lift. Ik stop en help haar en haar boodschappen in de bus. Ze is hartstikke blij dat ik ook richting 't klooster ga. Vlak bij 't klooster help ik haar weer uit m'n bus en ik ga nog zo'n honderd meter verder.

De poort is aan de binnenzijde prachtig beschilderd.

Als ik alles bekeken heb wandel ik terug naar Theodorus. Ik ga naar Camping de Oude Wilg in Cirta.

Heerlijk! 'n ijskoude Ciuc radler!

Even later wandel ik weer op m'n blote pootjes door de Olt. Heerlijk dat ijskoude water!

Gereden vandaag: 123 km.

Totale afstand: 3923 km.

Gem. snelheid: 35 km. / uur

Verbruik: 349.74 liter : 3923 km. = 1: 11.21

Da's toch mooi!

Dag 18

Goedemorgen!

 

Het is al weer 08.30 uur als ik m'n bedstee uitrol. Mijn buren uit Denhaag zijn al weer vertrokken. Ik plant mezelf met 'n boterham en 'n kop koffie onder de luifel. Het is wasdag vandaag. Wat me opvalt is dat als je met vakantiegangers praat ze eigenlijk weinig weten van Roemenië. Bij vragen of ze daar of daar al geweest zijn of heb je die en die weg al gereden halen de meesten hun schouders op. De kippetje scharrelen weer rond de bus en de Ayatollah heeft z'n harem flink onder de duim want zo nu en dan krijgt er een 'n snauw van 'm.

Poes laat alles maar gebeuren. De kippetjes durven niet dicht in de buurt te komen.

De temperatuur loopt weer snel op en ik maak nog 'n ommetje door 't dorp en ik begin en eindig in de Olt. Heerlijk!

De dorpspomp.

Voor backpackers is er veel veranderd op deze camping. Er is 'n compleet ingerichte keuken bijgekomen.

Hoewel ik vorig jaar ook in dit dorp ben geweest en het dus wel 'n beetje ken, ben ik nu eens om 't dorp heen gewandeld. Ik kom nu van 'n heel andere kant bij de ruïne van het klooster en besluit er toch nog maar even te gaan kijken.

Tegen de avond begint de camping vol te lopen. Twee jonge stelletjes uit Polen komen naast me staan. Aan het gedrag van een van de knapen zag ik al wel dat er wat aan de hand was. Even later ontsaat er 'n enorme ruzie tussen 'n jongen en z'n vriendinnetje. Zo hevig dat ik heel even dacht dat de knaap z'n vriendin helemaal in elkaar zou meppen. Ik dacht dat ik nog tussenbeide moest komen maar gelukkig loopt de knaap even later boos weg. Pff,..

Ik hoor de Roemeense radio al de gehele dag praten over ene Robbie. Zou Robbie Williams weer wat uitgespookt hebben? Ik snap 't niet helemaal.

Dag 19

Good morning Romania!!!

Zou Robin Williams gezegd kunnen hebben in plaats van Good morning Viatnam in de gelijknamige film. Maar,.. Robin Williams is niet meer. Robin is uit 't leven gestapt. Op de radio hier in Roemenië spraken ze er continue over, ik dacht Robbie Williams maar het was Robin Williams. Goed! Over tot de orde van de dag. Vandaag ga ik de Transfagarasan rijden maar dan anders dan vorig jaar. Toen ben ik vanuit Curtea de Arges gegaan richting Carta. Bij de eerste koffiepauze op de Transfagarasan heb ik, zoals zovelen gedaan hebben m'n naam op een steen geschreven.

Vorig jaar heb ik deze bergpas op zondag gereden. Het was verschrikkelijk druk met dagjesmensen. Alle parkeerplaatsen vol. Dit jaar ga ik dus niet op zondag en het is inderdaad 'n stuk rustiger. Op zondag gaan de meeste Roemenen naar buiten en nemen een Barbeque mee. Over al op openplekken zitten groepen mensen met in het midden een barbeque. Bij het Balea meer is nu ook ruimte om te parkeren. Vorig jaar moest ik noodgedwongen doorrijden.

Dan zegt Truus; Sla rechts af en navigeer offroad. Huh,.. offroad? Vorig jaar heb ik m'n route van de Transfagarasan na de rit bekeken en zag dat ik langs het Vidraru meer ben gereden maar aan de andere kant van dit meer liep ook 'n weg. Dat zal deze zandweg zijn. Ik ga 't meemaken. Nou, dat heb ik geweten. Deze zandweg is slechter dan slecht. Soms zijn de gaten zo diep dat ik stapvoets moet rijden. Soms moet ik volgas in de eerste versnelling door enorme diepe modderbakken rijden. Steil naar boven, scherpe bochten en erg zwakke bruggetjes. Langs prachtige vergezichten over 't meer en verborgen kampeerplaatsen.

Enkele uren later kom ik weer bij de Vidrarudam op de verharde weg van de Transfagarasan. Even later kom ik 'n bordje tegen dat verwijst naar het kasteel van Dracula. Heel in de verte boven op de berg. Ik rijd Curtea de Arges weer uit en ik heb de Transfagarasan offroad overleefd!

Tegen 13.00 uur kom ik aan bij Camping Dragoske, de camping voor vandaag en ik mag voor € 8,- gebruik maken van alle faciliteiten.

Gereden vandaag: 133 km.

Gereden totaal: 4053 km.

Max. hoogte: 2027 mtr.

Gem. snelheid: 20 km. / uur

Verbruik: 1: 10

Dag 20

Vandaag ga ik de Trans Alpina rijden en omdat ik niet weet wat ik allemaal tegen kom vertrek ik weer bijtijds. Alles verloopt voorspoedig en al snel begint de Trans Alpina. Het genieten kan beginnen want de foto's die ik op 't internet gezien heb zagen er veel belovend uit.

Goed en wel op de Trans Alpina hoor ik op eens 'n oorverdovend lawaai. Ik zet TheoDorus aan de kant en kruip er onder. Wel alle donders en granaten!#@! De uitlaat is net na 't spruitstuk afgeknapt. Dat heb ik nou weer! Eerst maar 'ns 'n kop koffie gemaakt en dan 't telefoonnummer opzoeken van SOS International. Even later kreeg ik 'n aardig meisje aan de lijn. Een uur later belde een jongeman van een Roemeense servicedienst . Hij wilde me naar 'n Mercedes Benz garage laten brengen. Ik vertelde hem dat ik dit absoluut niet wilde. Elk dorp heeft wel 'n smid en daar zouden ze mijn uitlaat zeker kunnen lassen. Uiteindelijk gaat de jongeman akkoord met mijn verzoek. Ondertussen stopt er 'n Dacia en een heer en z'n dochter stappen uit. De dochter vraagt in 't Engels wat er aan de hand is en of ik pech heb. Ik vertel wat er an de hand is en de heer kruipt onder de bus en verteld dat hij het wel kan oplossen met ijzerdraad. De chauffeur van de afsleepwagen is ook gearriveerd en zegt tegen de heer onder de bus dat de bus hoe dan ook met hem mee gaat op de sleepwagen. Zo gezegd, zo gedaan. TheoDorus op de Iveco turbo Daily en daar gaan we. Ik vertel de chauffeur rustig te rijden en dat we absoluut geen haast hebben. Hij brengt me naar n achteraf garage ergens in 'n dorpje 35 kilometer terug. De eigenaar van het garage bedrijf sommeert twee medewerkers het werk waar ze mee bezig waren te laten voor wat het is en onmiddelijk aan mijn bus te beginnen.

Twee monteurs halen de complete uitlaat onder de bus vandaan en hij word weer aan het spruitstuk gelast. Voor omgerekend € 100,- ben ik weer klaar en kan ik eindelijk weer verder. Maar euh,...

Ik heb helemaal niet zoveel cash geld bij me. Ik vraag of hij genoegen neemt met m'n paspoort als onderpand zodat ik geld kan gaan pinnen. Da's niet nodig zegt de eigenaar. Mijn broer gaat mee om je het bankgebouw met pinautomaat te wijzen. Prima! Broer neemt plaats en we gaan op pad. Ik betaal de 450 Lei (€ 100,-) en ik ga weer op pad richting de Trans Alpina.

Over 'n hagelnieuwe weg rijd ik naar boven. Wel vervelend dat sommige motorrijders deze weg gebruiken als of 't 'n circiut is. Ze reageren heel raar is ik m'n middelvinger uit 't raam steek. Ik bereik de top en neem effe de tijd om rond te neuzen.

Slechte delen in de weg worden gemarkeerd met 'n witte streep en als je heel erg veel mazzel hebt dan staat er 'n hekje voor. De afgelopen jaren heb ik de meeste berpassen in Europa al wel gereden. Of met m'n VW buggy of met TheoDorus. Deze weg is waanzinnig mooi en beland zeker in mijn top vijf van mooiste wegen! Tot vlak voor 't eind is deze weg voorzien van gloednieuw asfalt.

Vlak voor 't einde ging de weg over in gravel. Erg slecht en doorrijden was er niet meer bij. Ik moest goed uitkijken. Aan de kant van de weg een nederzetting van plastic tentjes.

Ik moet nog best wel 'n eind rijden tot het doel van vandaag maar 'n bord aan de kant van de weg met "Cabana 1 km." daar op doet me anders besluiten. Ik ga 'n kijken of ik daar ook m'n bus kan stallen. En even later heb ik TheoDorus gestald op iets wat ooit 'n camping moet worden.

Het sanitair op deze camping is on Roemeens. Super de luxe sanitair. Ik betaal maar weinig voor deze luxe.

Dag 21

Gereden vandaag: 278 km.

Totaal gereden: 4328 km.

Max . hoogte: 2155 mtr.

Gem. snelheid: 26 km./ uur

Verbruik: 1:9.7

Klik hier boven voor 'n prachtige film over de Transfagarasan.

Goedemorgen allemaal!

 

Na 'n heerlijke nacht word ik om 07.30 uur wakker. Ik doe 't vandaag kalm aan want naar de volgende camping is 't maar 39 km. De laatste 39 km. die ik gisterenavond niet meer wilde rijden. De eigenaar van de camping had gisterenavond de poort met 'n groot hangslot afgesloten . Misschien wel bang voor boeven. Het is iets voor achten als ik TheoDorus weer aanslinger. Onderweg gooi ik de tank nog maar 'ns vol en rond de klok van half elf kom ik aan bij camping Aurel Vlaicu in het gelijknamige dorpje.

Het is 'n camping met 'n zwembad. Minder is dat het water donker groen is.

Aurel Vlaicu was 'n beroemdheid in z'n tijd in Roemenië. Hij was de eerste luchtvaartpionier van Roemenië en uitvinder. In het dorp heeft men een museum aan deze man gewijd. In het kader van "nu we er toch zijn" ga ik dit museum met 'n bezoek vereren. Helaas is 't museum gesloten maar ik zou ik niet zijn als ik er toch niet binnen kom.

Het is vandaag Maria hemelvaart en op die dag is 'n groot deel van alle musea in Roemenië gesloten. Ik klop aan bij de buurvrouw van het museum en laat deze mevrouw toch werkzaam zijn in het museum. Ze haalt de sleutel te voorschijn en ik mag mee lopen. Het museum voor mij alleen.

Ik betaal de entree en ik moet ook betalen als ik foto's wil maken. Dat wil ik natuurlijk. Het is 'n klein museum met allerlei persoonlijk eigendommen van Aurel Vlaicu zoals z'n fiets en motor. Veel brieven n diploma's als ook enkele modellen van de door hem gebouwde vliegtuigen.

Het schijnt 'n man te zijn geweest die altijd dingen probeerde te verbeteren. Hij heeft veel machines opnieuw gebouwd maar dan net effe iets beter. Grammofoons , film en fototoestellen die net effe iets handiger waren in gebruik. Aurel Vlaicu heeft in Wenen, Oostenrijk z'n vliegbrevet gehaald en hij verkeerde in z'n tijd in de hoogste kringen in Roemenië . In 1913 kwam hij om bij 'n vliegtuigcrash en is in Boekarest met militaire eer begraven. Nadien zijn er in Roemeniëin veel steden en dorpen straatnamen en pleinen naar hem vernoemd. Toen ik later vanmiddag de route ging intekenen op de kaart kreeg ik onverwachts hulp.

Tegen 20.00 uur komen er twee stellen uit Zwitserland de camping op rijden. Allebei 'n mooie Volkswagen met daktent . De chauffeur van de T5 is 'n dik uur bezig geweest om de tent opgezet te krijgen. Wat heb ik 't toch makkelijk! Helemaal niets opzetten.

Vanavond zit ik bij 'n Duits echtpaar gezellig te kletsen over de reizen die ze gemaakt hebben met hun camper door Roemenië , Bulgarije en Turkije. Dan komt een van de twee Zwiserse vrouwen bij ons om wat et vragen. Of het mogelijk is om de Trans Alpina en de Transfagarasan in een dag te rijden. Ik kijk het Duitse echtpaar aan en we schieten gelijktijdig in de lach. Nee, dat is onmogelijk zeg ik. De Zwitserse verwonderd er zich over dat ik als Nederlander zo goed Duits spreek. We maken haar even duidelijk dat hier in Roemenië . Morgen eerst de Trans Alpina en de dag daarna misschien de Transfagarasan. Ze waren oorpronkelijk van plan om naar Litouwen te gaan maar omdat 't weer daar slecht was hadden ze maar besloten om 'ns naar Roemenië te gaan. Zo maar, zonder voorbereiding.

Affin, een fles wijn en 'n halve liter Ciuc Radler later ben ik maar weer richting TheoDorus gewandeld. Het was weer gezellig! en m'n Duits is weer opgevijzeld.

Gereden vandaag: 39 km.

Gem. snelheid: 23 km. / uur

Totaal gereden: 4367 km.

Verbruik: 1:8.72

Verbruik totaal: 4367 km. : 406.64 liter = 1:10.73

Dag 22

Toen ik vanmorgen om 07.00 uur m'n bedstee uit kroop was op 'n enkeling na iedereen nog in diepe rust. M'n laatste dag in Roemenië is begonnen. Ik ga onderweg naar camping Route Roemenië in Minis. Ruim 170 km. Het scheelt 'n jas vandaag. De afgelopen weken heb ik met geopend raam kunnen rijden. Vandaag kan het niet. Zo nu en dan komt 't zonnetje er door en dan is het wel lekker .

Om 07.30 uur slinger ik TheoDorus aan en ga op pad, uitgezwaaid door de camping eigenaar.

Om 10.00 uur kom ik aan bij camping Route Roemenië en mag 'n plek zoeken. Het word de zelfde plek als vorig jaar. Ik loop naar het dorpje om inkopen te gaan doen. Ik wilde aardappelen bakken maar bemerkte dat ik geen uien had mee genomen. Even later wandelde ik terug naar de camping met m'n boekzakken vol uien en in iedere hand twee flessen lokale wijn. Het zal wel 'n komisch gezicht zijn geweest .

Toen ik het eten achter de kiezen had kwam er iets aan rijden op de camping wat ik in het begin niet helemaal thuis kon brengen. Het was 'n militair voertuig gelijkend op 'n Volvo maar deze auto kende ik alleen maar in 'n gesloten uitvoering. Dit was 'n cabrio. Een Duits gezin had een week in Roemenië off road gereden met 'n gids en waren nu de laatste week in Roemenië .

Gereden vandaag: 172 km.

Gereden totaal: 4539 km.

Gem. snelheid: 45 km. / uur

Dag 23

Tot aan de grens met Hongarije was 't dorpje na dorpje langzaam rijden. Vlak voor de grens heb ik bij 'n Aldi van m'n laatste Lei 'n treetje Ciuc Radler gekocht. Bij de grens stond 'n enorme rij met vrachtwagens te wachten. Natuurlijk pikken ze mij er uit . Ik moest naar een speciale plek rijden. Als ik maar niet de zaak moet uitpakken, dacht ik want dan ontdekken ze mijn jerrycans met diesel en benzine. Je mag in Hongarije geen brandstof meenemen heb ik gehoord. Ik had ook nog het nodige alcohol vanuit Roemenië meegenomen. Alle voertuigen die voor mij in de rij stonden moesten hun kofferruimte openen. Eenmaal aan de beurt heb ik de douanier aller vriendelijst begroet. Hij vroeg of ik alleen was, bekeek m'n paspoort en mocht daarna gewoon doorrijden.

Dat was 'n hele opluchting mag ik wel zeggen. Op de snelweg in Hongarije in de buurt van Kecskemet zag ik 'n reclamebord in de wei staan. Ik wist effe niet wat ik las. "BENZINKUT" Daar stop je toch geen benzine in? . Die Hongaren houden er toch maar rare ideeën op na.

Om 15.00 uur kom ik aan bij camping Kis Duna. Als ik TheoDorus weer 'n plek gegeven heb ga ik, veur weinig uit eten in 't restaurant van de camping.

Gereden vandaag: 456 km.

Gereden totaal: 4996 km.

Gem. snelheid: 57 km./ uur

Verbruik: 1:9.62

Dag 24

Om half zeven was ik vanmorgen al wakker. Het zonnetje schijnt er al vrolijk op los. Om kwart over zeven heb ik de campingbewoners ook maar wakker gemaakt door TheoDorus te starten.

Tot de grens met Tsjechië liep 't allemaal erg lekker. Niks geen narigheid.

Maar dan,.. eenmaal op de Tsjechische snelweg ging 't weer Kaboem- kaboem. Wat 'n god@#%$! klote weg! Als er aan TheoDorus niets kapot is dan gaat 't op deze weg wel kapot!

Stel je voor dat je in de winter opdracht krijgt om met bovenstaande vrachtwagen de snelweg sneeuwvrij moet houden. Ze mogen mij er wel 'n dag mee op pad sturen.

Maar dan,... BINGO! STAU!!

Meer dan 'n half uur stilstaan is niet leuk. Ik heb koffie gezet voor 'n Roemeense trucker. Wat was ie blij!! We hebben gezellig samen gekeuveld in 't Duits. Het blijft vandaag 'n probleem op de Tsjechische snelwegen. Stau, stau. Uiteindelijk kom ik toch nog bij de Duitse grens. Om 17.20 uur arriveer ik bij camping Stausee Oberwald.

 

Gereden vandaag: 592 km.

Gereden totaal: 5636 km.

Gem. snelheid: 57 km. / uur

Verbruik : 1:8.9

Dag 25

Goedemorgen! Het is 07.00 uur als m'n telefoon lawaai gaat maken. Het is koud maar droog. Gelukkig! Ik doe de dingen die ik elke morgen doe en vertrek om 07.30 uur. De eerste 100 km. loopt alles op rolletjes. Dan geeft de brandstofmeter aan dat de tank bijna leeg is. Ik ga de autobahn af om 'n tankstelle te zoeken. Nou dat word 'n zoektocht want de tankstelle die mijn navi gevonden heeft is al enkele jaren geleden gesloten. Uiteindelijk heb ik er 'n half uur later een gevonden. Eenmaal weer op weg had ik de radio net niet hard genoeg staan om te kunnen horen dat er even verder op een file was. Stau,...En wat voor 'n stau! Zeker 'n uur heeft 't me gekost. Toen 'n uurtje langzaam rijden en vaak stilstaan. In de middag kom ik aan bij Stadtcamping Essen-Werden. Op deze camping heb ik in 1969 voor 't eerst van m'n ouders leren kamperen. Toch leuk om hier na zo'n lange tijd weer 'ns terug te komen.

Aan de entree is helemaal niets veranderd in de afgelopen 43 jaar. Geweldig! Ik word opgewacht door m'n ouders en Theo En Hendrien. Ik word door de "einweiser" naar m'n plek gebracht. De beste man had sneller een fiets kunnen pakken.Het is zeker niet meer zo mooi als toen, toen Herr und Frau Mannebach de camping beheerden. Toen moesten elke week de tenten opgebroken worden omdat er gemaaid moest worden. Het gras zag er toen uit als 'n biljartlaken. Nu was 't op de meeste plaatsen 'n modderbak.

Zelfs de poortjes naar de Ruhr waren er nog.

Erg leuk om hier nog 'ns terug te komen en ik denk dat ik er maar 'n traditie van maak. De laatste dag op deze camping te verblijven.

 

Gereden vandaag: 517 km.

Gereden totaal: 6106 km.

Gem. snelheid: 57 km./uur

Verbruik: 1:8.20

Dag 26

Vanmorgen was 't om 07.30 uur was 't koud. Tijd voor de kachel. Om 08.00 uur kon ik verse broodjes afhalen . Mmm. jammie! Om 08.30 uur ben ik op weg gegaan naar huis. De laatste 87 km.

 

M'n vakantie zit er weer op!

 

6196 km. gereden.

622.04 liter diesel er door heen gejaag

Gemiddeld verbruik van 1:9.60

 
 
 

De laatste 900 meter naar de camping zou 'n iet wat lastige weg zijn.

 

Eenmaal de Roemeense grens gepasseerd kom je in 'n soort van niemansland.

 

Ik zag onderweg 'n mooie plek om even te pauzeren. Het pad naar die plek was wel heel erg hobbelig.

Een non die voor de ingang van de kerk post had gevat vertelde me na 't zien van m'n camera dat er binnen geen foto's gemaakt mogen worden. Da's nou jammer!

Einde