Roemenië 2013

Theodorus auf reisen

opmerkingen? mail naar webmaster@Theodorus.nu

Roemenië 2013

Het was enige tijd onzeker waar de reis heen zou gaan. M'n reisgenoote van vorig jaar wist het nog niet. Normandië in Frankrijk of 'n ander land. Uiteindelijk hak ik maar de knoop door. Ik bereid m'n vakanties altijd goed voor d.w.z. dat ik al maanden tevoren bezig ben om alles uit te zoeken. Routes, campings, wetenswaardigheden enz, Ik vertel m'n reisgenote van vorig jaar dat ik wel naar Roemenië wil. Een droom die al enkele jaren sluimert bij mij. Ze gaat niet mee want het is zo haar land niet. Ik ga alleen op pad.

In het tv programma Topgear had ik een special gezien over Roemenië en dat ze met supersportwagens over de Transfagarasan reden. Een waanzinnig mooie bergweg. Dat wilde ik ook wel.

Toen ik de foto's op internet zag stond 't vast. Ik ga met Theodorus de Transfagarasan rijden. Ik ga de route uit zetten en campings opzoeken. Ook wil ik wat hulpgoederen meenemen. Op school hang ik 'n briefje op 't prikbord en langzaam komen er spulletjes binnen. Ondertussen had ik contact gekregen met de beheerders van een camping die in het verleden ook een weeshuis hadden. Dit hadden ze nu niet meer maar de hulpgoederen die er binnen kwamen werden verdeeld onder de armen in het dorp. Ook had ik contact met Harriët Tomassen, commandant van brandweer Achterhoek West. Bij haar had ik de vraag neergelegd of er nog oude bluskleding was die ik eventueel mee zou kunnen nemen.Een positieve reactie kwam terug. Ik kon in de brandweerkazerne van Doetinchem uit handen van Mike Jansen 17 stuks bluskleding meenemen. Ondertussen heb ik ook al enkele vuilniszakken vol met kleding en knuffels van collega's mogen ontvangen. Geweldig allemaal!

Dag 1

Vanmorgen ben ik om 03.30 uur op weg gegaan richting Oberwald. In de buurt van Dortmund was het erg druk op de autobahn. Daarna ging alles als vanzelf en na 'n enkele pauze om 07.50 uur stond ik om 11.50 uur al aan de poort bij Camping Oberwald.

Dank zij m'n wifi versterker kan ik in m'n luie stoel bij de bus blijven.

Het is 'n grote camping compleet met rodelbaan voor de kids.

Gereden vandaag: 548 km.

Getankt: 51.59 liter

Verbruik: 1:8.57

En niet geheel onbelangrijk! Kate heeft vandaag haar eerste prinsje op de wereld gezet.

Dag 2

Gisteren bij aankomst op deze camping vertelde de receptioniste dat ik vanaf 06.00 uur de camping af zou kunnen. Om 05.50 uur vanmorgen liep m'n wekker af en na 'n broodje van bakkerij ten Have uit Silvolde heb ik alles opgeruimd en klaar gemaakt voor de reis van vandaag. Toen ik de stroomkabel uit het stopcontact wilde trekken bleek deze kast oafgesloten te zijn. Verdorie, dat heb ik weer hoor. Maar ik ben niet voor een gat te vangen, met wat gereedschap heb ik de deur van het kastje open weten te krijgen. Stekker er uit en het kastje weer dicht gemaakt.

Uiteindelijk kan ik om 06.30 uur op pad gaan. Het loopt allemaal erg lekker en om 14.00 uur passeer de de grens met Tsjechië.

Waarom ik aan de grens een vignet moest kopen voor Tsjechië weet ik niet. Het geld wat ze hier mee verdienen word zeker niet gebruikt voor het verbeteren van de wegen.

Goh,..wat is de snelweg slecht hier.

 

Langs grote velden vol met zonnebloemen tuf ik lekker verder tot ineens 'n oorverdovende knal! Bij wegwerkzaamheden hadden ze pionnetjes op de middenstreep geplaatst. Eentje daarvan was op mijn weghelft terrecht gekomen en die had ik niet gezien. Een oorverdovende klap en 'n rare stuurbeweging was 't gevolg. Gelukkig had ik 't stuur met beide handen goed vast. Het was ondertussen al weer tijd geworden voor 'n kopje koffie en terwijl de fluitketel op 't vuur stond had ik effe tijd voor 'n inspectie. Geen schade. Gelukkig!

Mijn zelfgemaakte cruisecontrol.

Bij de grens met Hongarije wilde ik 'n snelwegvignet kopen. Helaas was 't vandaag niet mogelijk om te pinnen. Ik kon alleen maar cash betalen. Hongaarse Forinten had ikook niet bij me en met het verhaal dat ik over twee weken terug zou komen en dan wel zou betalen geloofde ze niet. ik ook niet trouwens. Ik probeer 't wel bij het eerste beste tankstation. Toen ik eenmaal weer in de bus zat kloptye er 'n bruin gebrande vent aan m'n raam. Hij sprak 67 talen door elkaar. Die spreek ik ook en ik was er dus razendsnel achter dat hij me 'n messenset probeerde te verkopen van € 125,- voor € 20,-. Ik vertelde hem dat ik geen interesse had. Toen begon hij over m'n arm te wrijven en begon te lullenover z'n vijf kinderen die moesten eten. Ik kreeg 'm maar niet weg.

 

Nou moet je heel erg snel weg wezen hier anders steek ik die messen ergens waar ze niet horen!!

Om 15.30 uur kom ik aan op Camping Kis Duna en net als gisteren geniet ik weer van wifi bij de bus. Het is 'n kleine goed onderhouden camping. Het gras is pas gemaaid en het andere deel van het grasveld word gesproeid. Waar ken ik dat toch van? Vroeger (eind jaren 60 begin jaren 70) In Essen-Werden was er 'n stadt camping, beheerd door Hr. en Mevr. Mannebach. Elke week moesten de tenten opgebroken en verplaatst worden om te maaien en om te voorkomen dat er gele vlekken op 't grasveld kwamen.

Het is vanavond vroeg donker, te donker om buiten verder te lezen in mijn favoriete boek "De reis van mijn leven" van Lex Harding. Ik maak 't me binnen gemütlich.

Dag 3

Vanochtend ben ik weer erg vroeg uit de bestee. Om 07.00 uur ben ik op weg richting Szeged. Op derstaande fot de skyline van Szeged.

Ook vandaag zie ik weer de enorm grote velden met zonnebloemen.

En dan ben ik opeens aan de grens met Roemenië. Nadat de douanepief m'n paspoort bekeken heeft mag ik doorrijden. Het rijden in Roemenië is bijzonder te noemen. Inhalen op 'n tweebaans weg als er tegenliggers aankomen is heel normaal. Dan staat het verkeer opeens stil voor 'n spoorwegovergang. Bij ons in Nederland zou je nog gewoon met enige snelheid door kunnen rijden maar bij de overgangen die ik nu zie is doorrijden onmogelijk. Een hoogte verschil van zeker 10 cm. Het rijden gaat per direct over in kruipen.

De brandweer is uitgerukt voor 'n bermbrand. Met deze hoge temperaturen heb je dat ook zo voor elkaar.

Even later gaat de asfalt weg met enorme gaten over in 'n zandweg. Ik kom om 14.30 uur aan in Minis bij Camping Route Roemenië.

Aan 't eind van de middag willen er Denen naast mij komen staan met de caravan maar moeders kan niet achteruit rijden met de caravan en vaders snapt 't ook niet helemaal. Na 'n kwartier gaan ze elkaar de huid vol foeteren en ik besluit ze maar even te helpen. Ik haal moeders achter 't stuur vandaan en twee minuten later staat de caravan zoals ze 'm willen hebben staan. Ze zijn weer helemaal gelukkig.

Na 't eten pak ik de fiets om de buurt te gaan verkennen. Midden in dit dorpje halen auto's elkaar in met hoge snelheid. Van 50 km./uur hebben ze zeker nog niet gehoord.

Er scheer 'n ooievaar vlak over m'n hoofd en natuurlijk ben ik dan te lat voor 't maken van 'n foto.

Ik ga op zoek naar iets van 'n bank. Flappentappers zijn in de kleine dorpjes 'n zeldzaamheid.

Gereden vandaag: 455 km.

Totale afstand: 1670 km.

Verbruik: 1:8.85

Dag 4

Goedemorgen!

 

Het is 07.00 uur als ik m'n bed uit moet. Uit moet ja! De zon staat nu al op Theodorus te bakken. Eenmaal buiten is het niet te doen, zo warm is 't al. De zon staat heel erg laag, zo laag dat ik eerst een zg. sunblock moet fabricieren zodat ik buiten m'n boterhammetje kan eten. De sunblock heb ik maar gemaakt van 'n eneorme Grolsch vlag die ik bij me had. Het werk took nog!

Ik pak de fiets om naar Siria te gaan. Een tochtje van zo'n 15 kilometer. Er zouden hier belachelijk grote Roma paleizen staan. Dat wil ik dan wel 'ns met eiegen ogen zien. Van huis uit ben ik geen fietser maar het was geen optie om vandaag met de bus te gaan. En,..als je wat wilt zien moet je er wat voor over hebben.

Bij de flappentapper in Cuvin trek ik 'n gemiddeld Roemeens maandsalaris uit de muur.

Ik kon het natuurlijk niet laten om het hek los te slopen en even binnen te gaan kijken.

Ik fiets langs de uitgestrekte wijnvelden die de naam dragen van het dorp waar m'n camping is. Minis.

Als ik even later in de verte allemaal witte stenen zie is m'n interesse gewekt. Het blijkt 'n kerkhof te zijn.

Dan valt me 'n graf op. Theodor. Gelukkig is de mijne nog lang niet dood. Ik wandel 'n tijdje over dit kerkhof maar 't ziet er allemaal onverzorgd uit.

De gehele morgen ben ik al op zoek naar 'n postkantoor. Ik kan er maar geen vinden. Wellicht kunnen ze me op 't politiebureau vertellen waar ik 't postkantoor kan vinden maar helaas is er geen agent te bekennen en de deur is hermetisch afgesloten. Ik zoek verder.

Op de heenweg had ik bij 'n Minimarket al 'n grote fles Fanta gekocht. Op de terugweg heb ik 'm maar aangebroken.

Bij terugkomst op de camping belt de campingeigenaar met de burgemeester om te vragen aan wie ik de bluskleding kan overhandigen. Een uur later heb ik de boel weer opgebroken om met de campingeigenaar naar Lipova te rijden om aldaar bij de brandweer alle bluspakken af te leveren.

Vol trots laat de commandant het museumpje zien.

Met 'n voldaan gevoel rijden we weer terug richting de camping. Onderweg luister ik naar de verhalen van de campingeigenaar over de protserige Roma huizen. Die worden eigenlijk maar voor 'n heel klein deel bewoond. Veelal is er maar een kleine kamer die bewoonbaar is. De rest is leeg en word veelal ook njet afgebouwd want voor huizen die niet af zijn hoeft ook geen belasting betaald te worden. Het geld waar deze huizen van zijn gebouwd kom meestal uit Europa. Men haalt daar geld op om 'n kerk te bouwen in Roemenië, zeggen ze. Eenmaal hier bouwen ze er 'n protserige villa van.

De oldtimer Chevrolet die allen bij speciale gelegenheden naar buiten komt.

De was is gedaan en zometeen ga ik bij de campingeigenaar 'n zelfgebrouwen borrel drinken. We gaan eerst m'n meegebrachte spulletjes uitladen. Vijf kruiwagens vol met kleding, knuffels, enz.

De mensen hier zijn er blij mee.

Elke maand gaan ze op pad om armlastige mensen uit de buurt te voorzien van de nodige kleding.

 

 

 

Dag 5

Goedemorgen maar weer! Vanmorgen om 06.30 uur rammelde de wekker. Na 'n kop koffie en 'n boterham zag de wereld er al heel wat anders uit. Op de planning staat vandaag 'n rit naar camping Ananas in de buurt van Sibiu. Als ik alles klaar en vast gesjord hebt ga ik op pad, uitgezwaaid door de camping eigenaar. Langzaam rijd ik de heuvels in. Een meer dan 100 km. lange weg door allerlei kleine dorpjes en stadjes. Het rijgedrag van de Roemenen begint me tegen te staan. Soms lijken 't net kamikaze piloten.

Als ik in Sibiu vast kom te staan in het verkeer valt me op hoe men hier de stroomdraadjes aan elkaar heeft geknoopt.

Truus stuurt me van de "verharde weg" af en ik moet 'n zandpad op. Ik ga van 't ene naar 't andere zandpad en het lijkt als of ik sommige paden meer dan een keer rij. Maar dan,... Aankomst bij camping Ananas. Truus noemt daarna de plaatsnaam. Ze kan 'm eigenlijk helemaal niet uitspreken. Ik moet nog effe goed kijken maar dan zie ik toch echt de ingang.

De eigenaaresse heet me in 't Duits welkom. "Stellen sie das wohnmobil hin wo sie wollen" Dat doe ik dan maar. Ik zet 'm naast 'n pruimenboom bij 'n picknicktafel. Het uitzicht mag er ook wel zijn. Ik kijk uit over 't dorpje.

Het is me gelukt om stiekem mee te liften met 't draadloze wifi netwerk.

Na 't eten ga ik nog effe met de fiets naar 't dorpje. Het is 'n stoffige boel als er auto's door heen scheuren. Allemaal zandpaden.

De kerk met de scheve toren was helaas gesloten. Na gedane arbeid is 't goed rusten. Tegen over mij is 'n gezin uit Litouwen aangekomen. Toen Pa de Toyota net had stil staan kroop moeder er uit om uit de kofferruimte een klapstoel te pakken. Ze plofte er in met haar dikke r....t en begon te spelen met haar Ipad. En Pa maar pokkelen met die rot tent.

Gereden vandaag: 270 km.

Gereden totaal: 1853,5 km.

Verbruik: 1:9.64

Dag 6

Al voor 07.00 uur was ik op weg. Vandaag ga ik de Transgagarasan rijden. Een meer dan 90 km. lange weg vol haarspeldbochten.

De Transfagarasan of DN7C begint in het zuiden van Pitesti en loopt in noordwestelijke richting naar Curtea de Arges. Na Curtea de arges word de omgeving steeds bergachtiger. Bij het plaatsje Arefu begint de eigenlijke Transfagarasan, waarna de weg over en langs 'n groot stuwmeer gaat. Het Vidraru meer. Hier bevindt zich de Vidrarudam. De Transfagarasan komt op 'n hoogte van boven de 2000 mtr. en heeft scherpe haarspeldbochten en is 'n uitdaging voor elke chauffeur. De maximum snelheid is 40 km./uur maar er staan geen snelheidscamera's. Vaak is deze weg gesloten wegens hevige sneeuwval van oktober tot juni. Verder is deze weg een van de hoogst gelegen wegen in Roemenië. De hoogste weg is de DN67C ook wel de Trans Alpina genoemd. Deze bereikt 'n hoogte van 2145 mtr. Deze weg hoop ik ook nog 'n keer te mogen rijden. (zie Roemenië 2014) De Transfagarasan heeft meer tunnels en viaducten dan elk andere weg in Roemenië. Op 't hoogste punt bij Balea Lac (Balea meer) bevindt zich de langste tunnel. Deze tunnel is de overgang van Waacjije naar Transsylvanië. De weg eindigd bij Carta in het dal van de Olt. (riviertje)

Geschiedenis van de Transfagarasan.

De weg werd gebouwd tussen 1970 & 1974 door het leger in opdrcht van Nicolea Ceausescu. Deze wilde 'n snelle militaire interventie door de bergen mogelijk maken in het geval dat de Sovjet Ubie het land zou binnen vallen. Er werd ongeveer 6000 ton !! dynamiet gebruikt om de noordelijke zijde van de weg aan te leggen. Veertig soldaten lieten het leven tijden de aanleg. Hierdoor kreeg de weg de bijnaam "Ceausescu's waan"

Ik begin de Transfagarasan aan de andere kant, iets verder dan Curtea de Arges.

Ik kom aan bij de Vidraru dam. En het is godsverschrikkelijk druk hier. Agenten zijn het verkeer aan het regelen met, je gelooft 't niet, roze fluitjes. Er komt zelfs zwaar transport over de Transfagarasan.

Ik bedenk me net dat 't zondag is vandaag en dan gaan de meeste Roemenen er op uit. Naar de Transfagarasan dus! Snel weg uit de drukte. Ik parkeer TheoDorus later op 'n fantastisch mooi en rustig plekje. Tijd voor 'n kop koffie.

Ik maak op de mooiste plekken 'n fotostop.

Ik ga weer verder tot dat 'n tourincar me de weg versperd. Het duurt tien minuten voor dat er mensen naar de chauffeur lopen en 'm manen verder te rijden.

Altijd te herkennen aan het rode kruis op 't dak.

Truus laat zien dat er nog heel wat bochten volgen.

Het was zo druk dat er geen plek meer te vinden was waar TheoDorus geparkeerd kon worden. Ik zet 'm gewoon aan de kant van de weg. Alarmlichten aan!

Om 14.00 uur arriveer ik bij camping De Oude Wilg in Carta.

Waren het gisteren twee honden die me gezelschap kwamen houden. Vandaag is het 'n nest vol chickies.

Ik wandel de achterpoort uit richting het riviertje de "Olt" en ik wandel langs een paar bouwvallige hutjes.

Als ik door 't dorp loop richting kloosterruine hoor ik 'n groepje meiden om 'n foto roepen. Voorruit dan maar weer!

Tijdens m'n wandeling door 't dorp zie ik 'm al, als ik tussen de huizen door kijk. De kloosterruine. De grote deur is helaas op slot. Ik moet en wil binnen kijken. Op zoek naar de sleutel dus. ik klop aan bij een woning vlak naast de ruine en laat daar nou heel toevallig de beheerder wonen.

Voor 3 Lei krijg ik de sleutel als ik beloof deze terug te brengen als ik uitgekeken ben.

De trap in de middeleeuwse toren had z'n beste tijd ook wel gehad. Het uitzicht was zeker de moeite waard.

Ik wandel langzaam weer terug richting de camping.

De koeien worden weer van de wei terug naar de stal gedreven.

De rode pijl is de Transfagarasan.

Gereden vandaag: 258 km.

Gereden totaal: 2111.5 km.

Dag 7

Vanmorgen rammelde om 07.00 uur m'n wekker. Vandaag is 't wasdag, maar eerst koffie! Als de was strakjes klaar is ga ik Bran castle bezoeken. De weg naar Bran was 't eerste deel wel in orde. Maar dan even later, bult en gat. je moet van het ene gat naar 't andere rijden. Geen wonder dat me zegt dat je in Roemenië niet 's nachts moet rijden. Gaten van zo'n 20 cm. diep zijn geen uitzondering. Als je daar met 50 km./uur op de klok in rijd met je auto is 't zaakie gegarandeerd kapot. Bij binnenkomst in Brand valt 't kasteel direct op.

Eenmaal de bus geparkeerd liep ik de staat over en werd meteen aangesproken door oom agent. Hij brabbelde wat tegen mij en ik hoorde het woord "ziebra" Ik keek om me heen en inderdaad, als je goed keek kon je nog iets van 'n zebrapad waarnemen op de straat. Ik heb me verontschuldigd en mocht gelukkig doorlopen.

Voor dat ik bij de ingang van het kasteen kom moet ik eerst weer door een heleboel toeristische prullaria lopen. Snel doorlopen dan maar . Oh, wacht! Ik moet nog 'n souvenir voor mijn Elsje kopen.

Een hele nauwe gang op 'n akelig versleten trappetje naar boven klauteren.

Eigenlijk had dit kasteel net zo goed in Nederland kunnen staan. Het was mooi maar niet bijzonder.

Op de terugweg naar de camping kwam mij dit nevenstaand voertuig tegemoet. Ik heb TheoDorus meteen gekeerd want dit wilde ik toch wel even van dichtbij bekijken.

Bij een nadere inspectie bleek het de nieuwste uitvoering te zijn van de Dacia Sandero Stepway.

Compleet met 'n nieuw ontwikkelde belt drive.

Geweldig!! Je sprokkelt 'n chassis bij elkaar, vier wielen 'n stuur en nog wat onderdelen. Je knutselt 'n dag en Voila!!

 

Gereden vandaag: 201 km.

Gem. snelheid: 45 km./u

Dag: 8

Vanmorgen heb ik 't maar rustig aan gedaan omdat ik 'n relatief korte afstand af ga leggen vandaag. De camping was goedkoop. Ik hoefde maar 29 Lei af te rekenen. Om kwart voor acht ga ik dan toch maar op pad.

Tijdens de koffiepauze kwam er 'n geitenhoeder (ik schat 'm 17 jaar) aangelopen. Ik nodig 'm uit voor 'n kop koffie. Toen ik 'm vroeg hoeveel beesten hij bij zich had begon hij met z'n wandelstok in 't zand te schrijven en hij moest hij even nadenken hoe hij 60 moest schrijven. Hij schreef de 6 anders om. Maar het was me duidelijk. Hij was er maar wat trots op. Zijn broer die 'n eindje verderop aan het hoeden was had zo'n zelfde aantal koeien. De jongen was blij met z'n beker koffie. Goh, wat kunnen die geiten mekkeren zeg. Het leek wel 'n dag op school waar sommige collega's ook zo mekkeren.

De weg veranderd op 'n gegeven moment van redelijk te berijden asfalt naar gravel met enorme gaten en grote keiën . Op 'n verroest bord word de afstand naar Viscri aangegeven. 7 kilometer. Ik sukkel gewoon door met 15 km. per uur.

Ik kom aan in het Saksische dorp Viscri. Het dorp staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Een klein bordje verteld waar ik heen moet. Via 'n kasseiënweg ga ik omhoog richting de kerkburcht. Halverwege parkeer ik TheoDorus maar aan de kant van de weg want ik denk dat ik boven geen kans meer heb op te keren. Mijn vermoeden blijkt juist.

offerblok

Hier kunnen de bezoekers iets anders offeren.

Ik ben uitgekeken en wandel terug naar TheoDorus. In de plaatselijke kroeg koop ik m'n eerste ijsje en smikkel 't op , op 't terras. Voor ik weer vertrek uit Viscri haal ik 'n ijskoud flesje 7Up uit m'n koekast. Het beslaat onmiddelijk bij 'n buitentemperatuur van 40+ graden.

Ik moet zeggen dat ik de afgelopen dagen nog niet zulke slechte huizen heb gezien als hier in Viscri. Ik rij zo langzaam dat er 'n groepje kinderen met me mee rennen. Ik stop om z 'n klompje aan 'n sleutelhanger en 'n armbandje van de Plus uit Silvolde te geven. Ze glunderen!!

In Sigisoara heb ik even 'n koffiepauze ingelast. Als ik even om de bus loop bemerk ik dat een van de achterlichten van de fietsendrager kapot is. Toen ik in de bus 'n rol Gaffatape wilde pakken zag ik nog net een van de meiskes die op 't plein stonden te giechelen, de bus in liep. Ik er achter aan natuurlijk! Ze tilde meteen haar rokje wat op en zei

"Ich ganz billig"

WEGWEZEN!! EN SNEL! maakte ik haar duidelijk.

Al weer wat geleerd. In de wat grotere plaatsen moet de deur op slot.

Ik ga snel weer verder. Als ik later bij de door mij ingeplande camping aan kom blijkt deze volgeboek te zijn. Jammer!

Zo'n veertig kilometer terug blijkt er ook nog 'n camping te zijn. Camping La Curtea Richvini in Richis.

Het blijkt 'n erg kleine camping en ik mag TheoDorus parkeren op de binnenplaats achter het cafe. Ik probeer of Theodorus onder de poort door kan. Jippie!! Het past precies! Ik heb de gehele binnenplaats voor mij alleen. Rechts van de poort het cafe en links de winkel. De camping is simpel maar super schoon en,.....ze schijnen Wifi te hebben. Da's helemaal mooi!

 

Eenmaal gesetteld worden de banden aan 'n inspectie onderworpen want die hebben weer het een en ander mee moeten maken vandaag. Ik dacht 'n drankje te kunnen nuttigen op 't terras maar 't geld was op. Dat betekend dat ik op de fiets naar Biertan moet omdat daar 'n flappentapper is.

Midden in Biertan zag ik 'n uithangbord met "Bancomat" er op maar nergens waar. waar is dat ding dan? Een man op 'n terras zag dat ik wat zocht en liep naar met toe. De man maakte even later 'n grote deur van 'n binnenplaats van 'n boerderij open en daar had men 'n flappentepper in de muur gebouwd. Je moet 't maar weten. Weer terug bij de camping bleek het Wifi signaal super slecht en de website updaten zou niet lukken vandaag.

 

Het is nog steeds erg leuk in Roemenië ondanks de vaak slechte en stoffige wegen. TheoDorus zit van buiten maar ook van binnen onder 'n laag stof. Soms waan ik me vijftig jaar terug in de tijd.

 

 

Gereden vandaag: 232.7 km.

Totaal gereden: 2558 km.

Gem. snelheid: 20 km./u

Dag: 9

Goedemorgen allemaal!!

 

Wat is het toch heerlijk om alleen op 'n camping te staan. Niks geen geschreeuw van andere vakantiegangers. Het is, potjandorie al acht uur! Tijd om de bedste uit te kruipen. Vandaag ga ik ook verder met de noodreparatie aan een van de achterlichten van de fietendrager. ik zou wel 'ns willen weten welk arschloch dat kapot heeft getrapt. Daar zal ik wel nooit meer achter komen.

Vandaag staat een bezoek aan Biertan op 't programma. Maar voor ik m'n drahtesel bestijg doe ik nog snel effe de was. Die is dan droog als ik weer terug ben.

Onderweg naar Biertan moet ik eerst naarstig op zoek naar 'n postkantoor want ik heb vergeten aan een iemand 'n kaart te sturen.

Nathalie, 'n leerling van school die 't allemaal niet zo makkelijk heeft krijgt ook 'n kaart van mij. Bij 't politiebureau in Biertan weten ze vast wel waar het postkantoor is. Nou, da's ook toevallig! Tegenover 't politiebureau in het gele gebouw is het postkantoor.

Het kaartje voor Nathalie geef ik af aan de mevrouw achter het bureau. Volgens mij zat ze op me te wachten want ze grist de kaart uit m'n handen, kijkt waar hij heen moet, zet er onmiddelijk 'n stempel op en gooit 'm in de postzak. Ik ga op zoek naar de kerkburcht. (Mariakerk) Gebouwd in 1516 en staat, terrecht ook op de Unesco Werelderfgoed lijst.

Ik knoop m'n drahtesel maar aan de regenpijp.

Ik loop de houten trap op naar boven en sluit me heel stiekum aan bij een Duitstalige gids. Ik krijg alle bijzondere dinge te zien. Zoals het de schatkamer van het bisdom en het is 1500 gemaakte slot voor de deur van deze schatkamer. Het slot bediende 19!! schoten in de deur. Die was dus in die tijd never nooit niet open te krijgen door rovers.

Zo staat er in deze kerkburcht ook 'n zeer zeldzaam altaarstuk.

Ook hier is er 'n plek gemaakt om 'n offer achter te laten.

Helaas waren alle torens van deze kerkburcht hermetisch afgesloten.

Ik wandel nog even door biertan voor dat ik weer terug fiets naar de camping. Waarempel, ik heb buren gekregen. Duitse buren met 'n camper.

De gehele middag heb ik in 't cafe gezeten om m'n website te uploaden maar de internetverbinding was zo verschrikkelijk langzaam dat ik er maar mee gestopt ben.

Buiten het cafe was 't rumoerig. Er stonden een aantal paarden van de boeren verschrikkelijk te hinniken. De boeren zaten binnen aan 'n tafel te drinken en hadden de paarden maar aan de reling van de trap gebonden. Een mooi gezicht.

 

Na 't eten wilde ik beginnen om de route van gisteren op de kaart in te tekenen maar de Duitse buren vroegen of ik zin had om bij hun te komen zitten . Er was nog het een en ander aan eten over. Bord en bestek mee evenals 'n fles wijn. Meneer was rechtsanwalt in Frankfurt a.M. en mevrouw werkte ergens in 'n boekhandel.

Het was wel gezellig en met 'n lege wijnfles ben ik 's avonds laat weer naar m'n bus gewandeld.

Ik probeer nog eenmaal m'n website te uploaden en eindelijk lukt 't.

Het brandstofverbruik is erg zuinig voor 'n 3,8 liter diesel uit 1983

Dag: 10

Vanmorgen kroop ik om 07.30 uur m'n nest uit en heb gelijk mar water op gezet voor m'n kopje koffie. Buiten is 't bewolkt. Nadat de boterham binnen gewerkt was ben ik begonnen met de bus weer klaar te maken voor vertrek. Met het indraaien van de luifel dacht ik dat 't ding naar de galemiezen was wnt hij klapte bijna in elkaar i.p.v. in te draaien. Er bleek water boven op de luifel te liggen. Toen ik het er af wilde laten lopen liep 't water natuurlijk ook over mij heen. Gelukkig is er niets kapot. De fiets weer achter op de drager en klaar ben ik weer. Nog even afscheid nemen van de buurtjes en ik ga weer on the road richting Cluj-Napoca.

Onderweg kom ik helemaal niets bijzonders tegen. Ht eerste stuk van de route was mooi , het laatste deel voornamelijk snelweg. Een van de weinige snelwegen in Roemenië . Een bijna perfecte snelweg. Ik was het bijna vergeten hoe het voelt om op 'n normale weg te rijden.

Welke Troela zingt het liedje "This girl Is on fire"? Ik word er helemaal mesjogge van! Elk kwartier is 't wel op de radio.

Tot vlak voor Cluj-Napoca bleef 't bewolkt maar toen liet gelukkig 'n waterig zonnetje zich zien.

Circa 11.15 uur kom ik aan bij camping Eldorado.

Van 10.00 uur tot 16.00 uur is de receptie gesloten lees ik op 'n bordje. Wat raar? In 't hoogseizoen doe je dat niet! Toch?

Ik zoek 'n plekkie op . Tijdens m'n rondje over de camping zie ik dat 't er verzorgd uitziet.

Nieuw sanitair en 'n restaurant waar m'n favoriete voer zowat voor niets is. Je zult wel begrijpen dat ik vanavond buiten de deur ga eten.

Na 't voortreffelijke eten ben ik nog even de camping over gewandeld en heb ik de kaart even bijgewerkt. Deze camping is wel de duurste tot nu toe. 83.60 Lei.

 

Gereden vandaag: 156 km.

Gereden totaal: 2715 km.

Verbruik: 1:9.17

Gem. snelheid: 47 km./uur

 

En,..."This girl" is de gehele dag al "on fire" Het word nou zo vervelend dat ik de radio maar uit heb gezet.

Dag: 11

Het is vandaag 1 augustus en dat betekend dat er vandaag twee mensen jarig zijn! Hoera, hoera, dat zijn mijn moeder en mijn kleine/grote vriend Tim Lamers.

Vanavond drink ik 'n borrel (of twee) op jullie verjaardag.

Vandaag staat Gilau op 't programma. Het is 'n dorpje in de buurt van de camping. Maar eerst moet de was nog gedaan worden. Ik vertrek op de fiets naar Gilau.

Nou, ...dat dorpje stelt helemaal niets voor en ik ben dan ook weer heel snel terug op de camping. Ik ga de route enigszins aanpassen. Via email heb ik contact met camping "Zwaluwnest" in Nires.

Ook kom ik er achter wie de Troela is die het liedje "This girl Is on fire" zingt. M'n nichtje Monique schrijft in 'n email dat het gezongen word door ene Alicia Keyes.

Zo. Dat weten we ook weer. Ik ga de was, die ondertussen al droog is opvouwen en opbergen.

 

Laat in de middag komt er nog 'n alleraardigst campertje de camping op rijden. Het lijkt me lastig om met zo'n joekel door de kleine dorpjes en over smalle weggetjes te rijden.

Ik heb 't eten achter de kiezen en de afwas gedaan. Het is tijd geworden om de belofte van vanmorgen waar te maken.

Dag: 12

Het is pas 06.00 uur als ik wakker word vanmorgen. Ik kan 't nog 'n half uur rekken maar dan moet ik er uit! Het zonnetje verwarmd Theodorus al flink. Mijn buren uit Enschede zijn met vier gladde banden al weer vertrokken. Op weg naar huis. Ze zijn met 'n Ford Mondeo met caravan en twee defecte schokbrekers naar Roemenië gekomen. De Ford die ook nog vier spekgladde banden had zou hier gerepareerd en deels gespoten worden omdat het veel goedkoper zou zijn dan in Nederland. De banden waren volgens de eigenaar nog goed genoeg om mee naar huis te rijden. Bij mij moet alles pico bello in orde zijn.

Vandaag is er maar 'n korte afstand te rijden. Ik ga naar camping The Vineyard in Spinus. Om 08.40 uur ga ik weer op pad en kom onderweg nog wat protserige Roma paleizen tegen.

M'n navi stuurt me weer door prachtige landschappen. Ik zie 'n bord langs de kant staan met "The Vinyard" er op. Ik stuur Theodorus 'n zandweg in en na 'n tijdje begin ik in de gaten te krijgen dat ik verkeerd zit. Het weggetje word smaller en smaller. Ik kan hier onmogelijk draaien. Het weggetje gaat over in 'n karrespoor. Het laatste stuk moet ik rijden in de eerste versnelling, zo steil gaat 't naar boven. Aan de kant van het karrespoor hebben wijnboeren allemaal veranda's gemaakt en daar stop ik maar.

Under construction

Ik ga te voet verder maar ook aan de andere kant van de heuvel geen bord naar de camping te bekennen. Ik besluit om te keren en weer naar het dorp te rijden. Bijna beneden zie ik witte gebouwen met enkele caravans. Daar zal 't zijn. En jawel hoor!

Ik heb voor TheoDorus weer 'n plekkie gevonden onder de bomen.

De twee Nederlandse beheerders runnen hier 'n soort van na-schoolse opvang. Kinderen die naar school gaan, moeten thuis het huiswerk maken en de ouders moeten daar bij helpen. Maar wat als de ouders helemaal geen scholing hebben gehad? De kinderen komen elke dag naar hier om ondersteuning te krijgen van 'n leerkracht die is ingehuurd. Daarna is er tijd om te spelen en ze krijgen 'n fatsoenlijke maaltijd. De scholen hebben hier drie maanden!!! zomervakantie en omdat de situatie bij de kinderen thuis niet bijzonder is gaat de na-schoolse opvang nog enige tijd door.

Naast de na-schoolse opvang runt 't stel ook nog 'n crisisopvang voor moeders met kinderen die door het huiselijk geweld van de man niet meer thuis kunnen wonen. Dit is nog niet alles want er is ook nog 'n soort van ouderen opvang. Enkele middagen per week worden de ouderen uit 't dorp opgehaald voor 'n gezellige middag en wat eten. Tevens kunnen ze zich hier, al dan niet met hulp douchen want thuis moet dit vaak gebeuren met water uit de dorpsput.

Gereden vandaag: 567 km.

Totale afstand: 1116 km.

Verbruik: 1:8.53

Aan fietsers denken ze ook. Hoe fietsers elkaar moeten passeren op 'n fietspad van 50 cm. breed weet ik ook niet.

Ik ga 't vragen bij 'n bank en dan blijkt dat ik er al 'n aantal keren langs gefietst ben.

De kaarten zijn gestempeld en worden hopelijk verstuurd naar vrienden en vrienden. Collega's die mij hebben voorzien van spulletjes krijgen ook 'n kaartje.